Josemaría Escrivá Obras
124

List Apostolski

Beatyfikacja Czcigodnego Sługi Bożego

Josemaría Escrivá de Balaguer,

Kapłana,

założyciela Opus Dei

Jan Paweł II

Na wieczną rzeczy pamiątkę. Kościoł, powołany dla szerzenia Królestwa Chrystusa pośród wszystkich ludów (por. Konst. dogm. Lumen Gentium, n. 5), jest "powszechnym sakramentem zbawienia, który wyraża i zarazem spełnia tajemnicę miłości Boga do człowieka” (Konst. duszpast. Gaudium et Spes, n. 45).

Orędzie Czcigodnego Josemaría Escrivá wyraża, z niewiarygodną spójnością, powszechny zasięg tajemnicy Zbawienia: "Każdego powołuje Bóg do świętości, od każdego żąda miłości: od młodych i starych, od samotnych i żonatych, od zdrowych i chorych, od wykształconych i prostych, gdziekolwiek by nie pracowali, gdziekolwiek by nie byli” (Przyjaciele Boga, n. 294). Głosząc radykalizm powołania wypływający z chrztu otworzył nowe horyzonty dla głębszej chrystianizacji społeczeństwa. W samej rzeczy założyciel Opus Dei przypomniał, że uniwersalność powołania do pełni zjednoczenia z Chrystusem zawiera w sobie także to, że każda działalność ziemska może przemienić się w miejsce spotkania z Bogiem.

Praca nabiera w ten sposób szczególnej wagi w ekonomii uświęcenia i apostolstwa chrześcijańskiego. Szczególna więź pomiędzy łaską bożą a naturalną dynamiką ludzkiego działania potwierdza prymat życia nadprzyrodzonego w więzi z Chrystusem, a zarazem przemienia w skuteczny wysiłek ożywiania świata przez wiernych. W tym kontekście, Czcigodny Josemaría Escrivá ukazał całą odkupieńczą potęgę wiary, jej energię przemieniającą tak ludzi, jak i struktury, w których skupiają się ideały i dążenia osób.

Założyciel Opus Dei spostrzegł z całą jasnością nieskończoną możliwość działania apostolskiego które wypływa z codziennego życia wiernych, poprzez zaangażowanie by uświęcać pracę i całość zwykłych zajęć. Na tym też się opiera jego naleganie na konieczność stapiania — w jednej harmonijnej jedności życia — modlitwy, pracy i apostolstwa: "jest jedno jedyne życie, składające się z ciała i z ducha, ma ono być właśnie- w duszy i w ciele- święte i pełne Boga... Nasze czasy każą oddać- materii i sytuacjom, które wydają się bardziej powszednie- ich szlachetne i oryginalne znaczenie; oddać je na służbę Królestwa Bożego” (Rozmowy, n. 114).

Czcigodny Josemaría Escrivá, urodzony w Barbastro (Hiszpania) 9 stycznia 1902 roku, został wyświęcony na kapłana 28 marca 1925 roku, zaś 2 października 1928 roku założył w Madrycie Opus Dei, 14 lutego 1930 roku zrozumiał, że należy prowadzić tę pracę apostolską także wśród kobiet. W wiernym wykonaniu swego zadania prowadził ludzi ze wszystkich warstw: mężczyzn i kobiety, kapłanów i świeckich, ku odkryciu, sfery współuczestnictwa w misji Kościoła, podczas wykonywania codziennych zajęć, w pełni oddania Bogu w zwykłych warunkach życia. "Otworzyły się drogi boskie na ziemi!” — wołał (To Chrystus przechodzi, n. 21). Nie ograniczył się w praktyce do opisywania perspektyw duszpasterskich, które się otwierały poprzez ten wysiłek dogłębnej ewangelizacji, ale nadał mu kształt jako rzeczywistość należącą do stałej i organicznej natury Kościoła.

Po intensywnym życiu, w całości poświęconym bohaterskiemu spełnieniu tej służby dla Kościoła, naznaczonej głębokim doświadczeniem tajemnicy Krzyża, w najściślejszym związku z Błogosławioną Dziewicą Maryją, Czcigodny Sługa Boży oddał duszę Bogu 26 czerwca 1975 roku w Rzymie. Był on autentycznym mistrzem życia chrześcijańskiego i potrafił osiągnąć szczyty kontemplacji poprzez ciągłą modlitwę, stałe umartwianie się, codzienny wysiłek w pracy wykonywanej z przykładnym posłuszeństwem natchnieniom Ducha Świętego, by "służyć Kościołowi tak, jak Kościół chce być obsłużony”.

Wybitna opinia świętości, którą cieszył się za życia, utrwaliła się w nadzwyczajnych rozmiarach po jego śmierci. W 1981 roku, Wikariusz Generalny diecezji Rzymskiej, Kardynał Ugo Poletti, zainicjował proces kanonizacyjny Sługi Bożego. Po przeprowadzeniu dwóch procesów kognicyjnych na temat życia i cnót, jednego w Rzymie, a drugiego w Madrycie, rozpoczęła się dyskusja na temat heroiczności cnót. Odpowiedni dekret był wydany 9 kwietnia 1990 roku.

Spośród wielu cudów przypisywanych Słudze Bożemu, wybrane zostało cudowne wyzdrowienie jednej zakonnicy mające miejsce w 1976 roku; na ten temat został wszczęty proces kognicyjny w 1982 roku. Po poddaniu przypadku obowiązkowym badaniom, 6 lipca 1991 roku został wydany dekret super miro.

Dotarliśmy w ten sposób do ustalenia, że obrzęd beatyfikacji miał odbyć się 17 maja 1992 roku.

Dzisiaj, więc, w Rzymie, na Placu Św. Piotra, podczas uroczystego nabożeństwa liturgicznego, wygłosiliśmy tę oto uroczystą formułę:

My, przychylając się do pragnienia naszych braci Camillo Ruini, Naszego Wikariusza miasta Rzymu i Pietro Giacomo Nonis, biskupa Vicenza, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz wielu wiernych, po wysłuchaniu zdania Kongregacji do Spraw Świętych, naszą Władzą Apostolską stwierdzamy, że Czcigodni Słudzy Boży Josemaría Escrivá de Balaguer, kapłan, Założyciel Opus Dei i Josefina Bakhita, dziewica, Córka Miłosierdzia, Kanosyjka, od dziś na przyszłość mogą być nazywani Błogosławionymi i będzie można święcić ich święto w miejscach i wedle sposobu określonego przez prawo, corocznie, w dniu ich narodzin dla nieba: 26 czerwca dla Josemaría Escrivá de Balaguer i 8 lutego dla Josefiny Bakhita. W imię Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Wszystko to cośmy zadekretowali tym listem, chcemy aby było stałe teraz i w przyszłości, co by się nie wydarzyło.

W Rzymie, u św. Piotra, przypieczętowane pierścieniem Rybaka, 17 maja 1992 roku, czternastego Naszego Pontyfikatu.

Angelo kard. Sodano

Sekretarz Stanu

L.S.

Archiwum Sekr. Stanu, n. 304.722


Poprzedni