Josemaría Escrivá Obras
80

Dokonujemy krótkiego przeglądu niektórych cnót ludzkich. Oczywiście, podczas waszej modlitwy nasunie się wam na myśl jeszcze wiele innych. Chciałbym jednak zatrzymać się jeszcze przez chwilę nad jedną szczególnie wspaniałą cnotą: nad cnotą wielkoduszności.

Być wielkodusznym to znaczy mieć wielkie serce, wielką duszę, otwartą dla wszystkich. Wielkoduszność to siła, która uzdolnia nas do wyjścia poza siebie i do podjęcia wielkich dzieł dla dobra wszystkich. W wielkoduszności nie zagnieździ się ciasnota; nie znajdzie się skąpstwo ani egoistyczne wyrachowanie, ani też nastawiona na zyski intryga. Człowiek wspaniałomyślny bez zastrzeżeń poświęca wszystkie swoje siły temu, co wartościowe; dlatego jest zdolny do oddania siebie samego. Nie zadowala się dawaniem, ale oddaje siebie. I tak dochodzi do najwyższego wyrazu wielkoduszności: do oddania siebie Bogu.

Poprzedni Czytaj cały rozdział Następny