Naśladuj Najświętszą Maryję Pannę: tylko całkowite przyznanie naszej nicości może sprawić, że staniemy się cenni w oczach Stwórcy.

Jestem przekonany, że Jan, młody Apostoł, trwa u boku Chrystusa na Krzyżu, ponieważ pociąga go Matka: tak wiele może Miłość Pani Naszej!

Nie osiągniemy nigdy autentycznej radości nadprzyrodzonej i ludzkiej, “prawdziwego” dobrego humoru, jeśli nie będziemy “naprawdę” naśladować Jezusa, jeśli nie będziemy jak On pokorni.

Szczere oddanie się innym jest tak skuteczne, że Bóg nagradza je pokorą pełną radości.

Upokorzenie, unicestwienie, ukrycie się i zniknięcie winny być całkowite, absolutne.

Szczera pokora: cóż może zmartwić tego, kto z rozkoszą przyjmuje obelgi, gdyż wie, że nie jest godzien innego traktowania?

Jezu mój: wszystko co moje należy do Ciebie, gdyż wszystko co Twoje należy do mnie, a to, co posiadam, oddaję Tobie.

Czy potrafisz znieść te upokorzenia w sprawach bez znaczenia, których domaga się Bóg, a które nie zaciemniają prawdy? - Nie? To znaczy, że nie kochasz cnoty pokory!

Pycha paraliżuje miłość. - Proś codziennie Pana o cnotę pokory dla siebie i dla innych, gdyż z wiekiem pycha narasta, jeśli nie jest na czas poskromiona.

Czyż może być coś bardziej antypatycznego niż dziecko, które udaje dorosłego? Jakiej sympatii u Boga oczekuje biedny człowiek-dziecko, który udaje dorosłego, nadęty z pychy, pewien swojej wartości, zadufany w sobie?

Niewątpliwie, ty możesz zostać potępiony. Jesteś o tym doskonale głęboko, gdyż w twoim sercu znajdują się zalążki wszelkiego zła.

Lecz jeśli staniesz się dzieckiem w obliczu Boga, ta okoliczność doprowadzi cię to do zjednoczenia się z twoim Ojcem - Bogiem i z twoją Matką - Najświętszą Maryją Panną. A Święty Józef i twój Anioł nie opuszczą cię, kiedy zobaczą w tobie małe dziecko.

- Miej wiarę, czyń ile zdołasz - pokuta i miłość! - a to, czego ci zabraknie, dopełnią Oni.

Jakże trudno jest żyć w pokorze, gdyż - jak twierdzi ludowa mądrość chrześcijańska - “pycha umiera w dwadzieścia cztery godziny po śmierci człowieka”.

Dlatego kiedy myślisz, że masz rację wbrew temu, co mówi ten, który uzyskał szczególną łaskę Boga by kierować twą duszą, bądź przekonany, że “nie masz żadnej racji”.

Służyć dzieciom i kształcić je; opiekować się serdecznie chorymi.

By zrozumieli cię prości ludzie, musisz poniżyć swą inteligencję; by zrozumieli cię biedni chorzy musisz upokorzyć serce. W ten sposób, rzucając na kolana ducha i ciało, łatwo jest dojść do Jezusa niezawodną drogą ludzkiej nędzy, własnej nędzy, która prowadzi do unicestwienia siebie samego, aby pozwolić Bogu budować na naszej nicości.

Postanowienie: nigdy nie będę mówił o swoich sprawach osobistych, kiedy nie będzie prawdziwej po temu potrzeby.

Podziękuj Jezusowi za pewność, którą ci daje! Bo to nie upór: to światło Boże pozwala ci czuć się pewnym, jak byś stał na skale, podczas gdy inni, którym przychodzi odegrać smutną rolę - choć są tacy dobrzy - zdają się zapadać w piasekĽ z braku fundamentu wiary.

Proś Pana, aby twoje życie i życie innych ludzi odpowiadało wymogom cnoty wiary.

Gdybym się zachowywał w inny sposób, gdybym panował nad swoim charakterem, gdybym był Tobie, Panie, wierniejszy, w jaki godny podziwu sposób byś nam pomagał!

Możesz zaspokoić pragnienie zadośćuczynienia, które Bóg Ojciec rozbudza w twojej duszy, jeśli złączysz swoją nędzną pokutę osobistą z nieskończonymi zasługami Jezusa.

- Oczyszczaj intencję, kochaj swoje cierpienie w Nim, z Nim i dla Niego.

Nie wiesz, czy postąpiłeś naprzód, i ile... - Ale po cóz ci takie pomiary?...

Ważne jest, abyś wytrwał, aby twoje serce płonęło ogniem, byś widział więcej światła i poszerzał swoje horyzonty... ; byś się trudził w naszych intencjach, byś je wyczuwał - choćbyś ich nie znał - i byś się we wszystkich tych intencjach modlił.

Mów do Niego: nie widzę, Jezu, ani jednego świeżego kwiatka w moim ogrodzie: wszystkie mają plamy... , zdaje się, że wszystkie straciły kolory i woń. Biada mi! Tarzam się ustawicznie w brudzie, w ziemi - właśnie tak! To jest dla mnie odpowiednie miejsce.

- W ten sposób - jeśli się upokorzysz - On zwycięży w tobie a ty osiągniesz zwycięstwo.

Zrozumiałem cię dobrze, kiedy stwiedziłeś: zdecydowanie nie sięgam nawet poziomu osiołka..., osiołka który był tronem Jezusa, gdy wkraczał do Jerozolimy: jestem raczej szmatą w stosie brudnych gałganów, którymi wzgardzi najbiedniejszy szmaciarz.

Lecz ja ci odpowiedziałem: przecież Pan wybrał ciebie i pragnie, byś był Jego narzędziem. Dlatego rzeczywisty fakt, że jesteś takim nędzarzem, winien posłużyć ci jako jeszcze jeden powód dziękowania Bogu za Jego wezwanie.

Pokorny i radosny śpiew Maryi w Magnificat przypomina nam nieskończoną wielkoduszność Pana wobec tych, którzy stają się jako dzieci, którzy się poniżają, którzy szczerze uznają swoją nicość.

Bogu jest niezwykle miło, gdy w uznaniu dla Jego dobroci, śpiewamy dziękczynny Te Deum, ilekroć wydarzy się coś nadzwyczajnego, niezależnie od tego czy jest to - jak mawia świat - korzystne czy niesprzyjające: ponieważ wszystko, co pochodzi z Jego ojcowskich rąk, chociaż jak nacięcie dłutem zadaje ból ciału, jest również dowodem Miłości, gdyż wygładza nasze kanty i zbliża nas do doskonałości.

Kiedy ludzie chcą wykonać jakąś pracę, starają się użyć odpowiednich narzędzi.

Gdybym żył przed wiekami, używałbym do pisania gęsiego pióra, ale obecnie używam pióra wiecznego.

Natomiast Bóg, kiedy pragnie dokonać jakiegoś dzieła, wybiera środki niewspółmierne, by stało się widoczne - ileż razy słyszałeś to ode nie! - że to jest Jego dzieło.

Dlatego ty i ja, którzy znamy ogrom naszej nędzy, winniśmy mówić do Pana: choć jestem nędznikiem, doskonale wiem, że jestem boskim narzędziem w Twoich rękach.

Wszystkie trudy naszego życia - wielkie i małe - oddajmy na cześć Boga Ojca, Boga Syna i Boga Ducha Świętego.

- Wspominam ze wzruszeniem pracę owych błyskotliwych absolwentów uniwersytetu, dwóch inżynierów i dwóch architektów - pracujących z zapałem przy urządzaniu domu studenckiego. Kiedy już w jednej z klas zawiesili tablicę, w pierwszym rzędzie ci czterej artyści napisali słowa: Deo omnis gloria! - cała chwała niech będzie Bogu.

Wiem, że Ci się to spodobało, Jezu.

Gdziekolwiek się znajdziesz, pamiętaj, że Syn Człowieczy nie przyszedł po to, by Mu służono, lecz po to, by służyć; i bądź przekonany, że kto chce iść za Nim, nie może postępować inaczej.

Bóg ma w stosunku do nas, swoich dzieci, szczególne prawo: prawo do tego, byśmy odwzajemniali Jego miłość, mimo naszych osobistych błędów. - To przekonanie, narzuca nam pewną odpowiedzialność, od której nie możemy uciec, równocześnie jednak daje nam absolutną pewność, że w rękach Boga jesteśmy narzędziami, na które On codziennie liczy i dlatego codziennie staramy się Mu służyć.

Pan oczekuje, że narzędzia postarają się być odpowiednio sprawne; i ty winieneś się starać, aby zawsze być dyspozycyjnym wobec Niego.

Uważam, że każde Zdrowaś Maryjo, każde pozdrowienie Najświętszej Maryi Panny jest nowym uderzeniem rozkochanego serca.

Nasze życie, życie chrześcijan, winno być takie właśnie zwyczajne: starać się wykonywać dobrze codziennie te same rzeczy, które należą do naszych obowiązków: pełniąc na świecie naszą boską misję, wykonując małe powinności każdej chwili.

- A raczej: starając się je wykonywać, gdyż czasami nam się nie uda i, kiedy zapadnie noc, przy rachunku sumienia będziemy musieli powiedzieć Panu: nie ofiaruję Ci dzisiaj postępów w cnocie; dziś mogę jedynie ofiarować Ci moje wady, lecz z pomocą łaski Twojej zostanę w końcu nazwany zwycięzcą.

Pragnę z całego serca, by Jezus w swoim boskim miłosierdziu - pomimo twoich grzechów (nigdy więcej nie obrażaj Jezusa!) - sprawił, że “na co dzień przeżywał to szczęście, które płynie z miłowania Jego Woli”.

W służbie Bogu nie ma funkcji o niskiej kategorii: wszystkie są bardzo ważne.

- Waga funkcji zależy od poziomu duchowego tego, kto ją pełni.

Czy nie cieszy cię ta niezbita pewność, że Bóg interesuje się nawet najdrobniejszymi sprawami swoich stworzeń?

Okazuj Mu ciągle na nowo, że rzeczywiście pragniesz należeć do Niego: O, Jezu, pomóż mi, spraw, bym naprawdę należał do Ciebie: bym płonął i wyniszczał się poprzez małe rzeczy, niedostrzegalne dla nikogo.

Różaniec Święty. - Radosne, bolesne i chwalebne tajemnice życia Najświętszej Maryi Panny splatają się w wieniec chwały, którą nieustannie powtarzają Aniołowie i Święci w Niebie... , i ci, którzy kochają naszą Matkę tu, na ziemi.

- Odmawiaj codziennie tę świętą modlitwę i szerz ją wokół siebie.

Poprzez chrzest stajemy się fideles - wiernymi; tego słowa, podobnie jak drugiego, sancti - święci - używali wobec siebie pierwsi zwolennicy Jezusa i stosuje się je do dziś: mówi się o “wiernych” Kościoła.

- Zastanów się nad tym.

Bóg nie daje się prześcignąć w hojności i - bądź tego pewien! - użycza wierności temu, kto Mu się poddaje.

Bądź stanowczo wymagający od siebie. Wiele dusz w swoim ukrytym życiu wewnętrznym postępuje tak, by jaśniał tylko Pan.

Chciałbym abyśmy, ty i ja, zachowywali się tak jak owa osoba, która pragnęła całkowicie należeć do Boga. W uroczystość Świętej Rodziny obchodzoną wówczas w czasie oktawy Objawienia Pańskiego napisała:

“Nie brakuje mi krzyżyków. Wczoraj jeden z nich zabolał mnie aż do łez! A dzisiaj naprowadził mnie na myśl, że to mój Ojciec i Pan, Święty Józef i moja Matka, Najświętsza Maryja Panna, nie chcieli pozostawić "swego dzieciątka", bez prezentu na Trzech Króli. A podarunkiem tym było światło, które pozwoliło poznać moją niewdzięczność wobec Jezusa, gdy nie odpowiadam na łaskę i poznać mój wielki błąd, kiedy swym podłym postępowanie sprzeciwiam się Najświętszej Woli Boga, który chce, abym był Jego narzędziem.”

Kiedy święte kobiety zbliżyły się do grobu, zauważyły, że kamień był odsunięty.

Tak dzieje się zawsze! Kiedy decydujemy się spełnić swoją powinność, trudności pokonuje się łatwo!

Bądź przekonany, że jeśli nie nauczysz się być posłusznym, twój trud nie będzie owocny.

Kiedy otrzymasz jakieś polecenie, niech nikt cię nie prześcignie w cnocie posłuszeństwa! Niezależnie od tego, czy jest zimno czy ciepło, czy jesteś pełen zapału czy też jesteś zmęczony, czy jesteś młody czy już nie tak bardzo.

Człowiek, który “nie potrafi być posłuszny”, nigdy się nie nauczy rozkazywać.

Niezmiernym błędem jest kiedy doradca duchowy zadowala się, jeśli pewna dusza przynosi owoc trzydiestokrotny mogąc przynieść stokrotny.

Masz być posłusznym - bądź rozkazywać - zawsze z wielką miłością.

Chciałbym - a ty wesprzyj mnie swoją modlitwą - abyśmy w Świętym Kościele czuli się wszyscy członkami jednego ciała, jak żąda od nas Apostoł i byśmy dogłębnie, bez obojętności przeżywali radość, cierpienia, oraz ekspansję naszej Matki, jednego, świętego, katolickiego, apostolskiego i rzymskiego Kościoła.

Chciałbym, abyśmy żyli zjednoczeni ze sobą a wszyscy razem z Chrystusem.

Przekonaj się, synu, że w Kościele odłączyć się znaczy umrzeć.

Proś Boga, aby w Kościele świętym, Matce naszej, serca wszystkich, jak u początków chrześcijaństwa, były jednym jedynym sercem, by do końca wieków naprawdę spełniały się słowa Pisma Świętego: multitudinis autem credentium erat cor unum et anima una - jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wiernych.

- Mówię do ciebie poważnie: oby z twego powodu nie doznała uszczerbku ta święta jedność. Rozważ to podczas swojej modlitwy.

Wierność Biskupowi Rzymskiemu zakłada jasny i określony obowiązek: obowiązek poznania myśli Papieża wyrażonej w Encyklikach bądź w innych dokumentach, i starania się ze wszelkich sił, aby wszyscy katolicy z uwagą słuchali nauczania Ojca Świętego i do tego nauczania dostosowywali swoje życie.

Codziennie modlę się z całego serca, aby Pan udzielił nam “daru języków”, który nie polega na znajomości wielu języków, lecz na umiejętności dostosowywania się do możliwości rozumienia przez słuchaczy.

- Nie chodzi o to, by “mówić głupio do tłumu, aby ten zrozumiał” lecz o to, by mówić mądrze, po chrześcijańsku, ale w sposób przystępny dla wszystkich.

- Proszę Pana i Jego błogosławioną Matkę o ten dar języków dla Ich dzieci.

Złośliwość niektórych i ignorancja wielu: oto wróg Boga i Kościoła.

- Zawstydzajmy złośliwca, oświecajmy umysły ignoranta... Z pomocą Boga i przy naszym wysiłku zbawimy świat.

Winniśmy zadbać o to, by we wszystkich dziedzinach życia intelektualnego znalazły się osoby prostolinijne. Z autentyczną świadomością chrześcijańską, o życiu konsekwentnym, którzy będą posługiwać się nauką jako bronią w służbie ludzkości i Kościoła.

Bo nigdy nie zabraknie na ziemi - jak to miało miejsce, kiedy Jezus przyszedł na świat - nowych Herodów, którzy będą się starać wykorzystać wiedzę naukową, nawet fałszując ją, do prześladowania Chrystusa i tych, którzy do Niego należą.

Jak wielką pracę mamy przed sobą!

W twojej pracy nad duszami - a wszystkie twoje zajęcia winny być pracą nad duszami - bądź pełen wiary, nadziei i miłości, gdyż wszystkie trudności zostaną pokonane.

By umocnić nas w tej prawdzie Psalmista napisał: et tu, Domine, deridebis eos: ad nihilum deduces omnes gentes - lecz Ty o Panie, z nich się śmiejesz; i skończysz z nimi.

Te słowa potwierdzają owo non praevalebunt - nie zwyciężą go nieprzyjaciele Boga: nic nie zdołają uczynić przeciwko Kościołowi, ani przeciwko tym, którzy - będąc narzędziem Boga - służą Kościołowi.

Nasza Matka święta - Kościół z bezgraniczną miłością rozsiewa ziarno Ewangelii po całym świecie. Od Rzymu aż po krańce ziemi.

- Współdziałając w dziele szerzenia wiary na całym świecie, z najdalszych krańców zmierzamy do Papieża, aby cała ziemia była jedną jedyną trzodą i pod jednym Pasterzem: jednym jedynym apostolstwem!

Regnare Christum volumus! - chcemy, aby Chrystus królował. Deo omnis gloria! - Bogu cała chwała.

Wyposażeni w broń Chrystusową osiągniemy ten ideał walki - i zwycięstwa - dzięki modlitwie i poświęceniu, wierze i Miłości.

- A więc... módlmy się, wierzmy, cierpmy i kochajmy!

Zbawcze dzieło Kościoła sprawowane codziennie jest jak wielka wspólna tkanina, którą wszyscy ofiarujemy Panu, gdyż wszyscy ochrzczeni stanowimy Kościół.

Jeśli będziemy wypełniać swoje obowiązki - wiernie i z poświęceniem, ta wielka tkanina okaże się piękna i bez usterki. - Lecz jeśli ktoś opuści nitkę tu, inny tam, a jeszcze inny z drugiego końca... miast pięknego gobelinu, wyjdzie z tego postrzępiona szmata.

Dlaczego nie zdecydujesz się na upomnienie braterskie? - Sprawia ból kiedy się je przyjmuje, gdyż upokorzenie kosztuje nas wiele, przynajmniej na początku. Lecz samo upominanie kosztuje zawsze. Wszyscy dobrze o tym wiedzą.

Stosowanie braterskiego upominania jest najlepszą formą pomocy, po modlitwie i dobry przykładzie.

Pan pokłada w tobie ufność, gdyż przyprowadził cię do swego Kościoła. Dlatego winieneś odznaczać się cnotami osoby dojrzałej, jak umiarkowanie, pogoda, męstwo i roztropność - ludzka i nadprzyrodzona - które wielu ludzi nabywa z biegiem lat.

Nie zapominaj, że chrześcijanin, jak uczy Katechizm, oznacza mężczyznę - kobietę - który wierzy w Jezusa Chrystusa.

Chcesz być silnym? - Najpierw zdaj sobie sprawę, że jesteś bardzo słaby; a potem zaufaj Chrystusowi, który jest Ojcem, Bratem i Nauczycielem i który sprawia, że stajemy się silni, dając nam środki do zwycięstwa: sakramenty. Żyj nimi!

Zrozumiałem cię dobrze, kiedy mi się zwierzyłeś: pragnę upoić się liturgią Mszy Świętej.

Jak ważna jest pobożność podczas Świętej Liturgii!

Wcale mnie nie zdziwiło to, co przed kilkoma dniami ktoś mi powiedział o przykładzie kapłana, który zmarł niedawno: jakiż był święty!

- Miał pan z nim wiele do czynienia? - zapytałem go.

- Nie - odpowiedział mi - ale widziałem go raz, jak odprawiał Mszę świętą.

Ty, który nazywasz się chrześcijaninem, powinieneś żyć Świętą Liturgią Kościoła, starając się prawdziwie modlić i umartwiać za kapłanów - w szczególności za neopresbiterów - w dniach przeznaczonych na te intencje i kiedy się dowiesz, że otrzymują Sakrament Kapłaństwa.

Ofiaruj modlitwę, pokutę i dobre uczynki w tej intencji: ut sint unum! - abyśmy my, wszyscy chrześcijanie mieli tę samą wolę, to samo serce, tego samego ducha: aby omnes cum Petro ad Iesum Per Mariam! - abyśmy wszyscy ściśle zjednoczeni z Papieżem, podążali do Jezusa przez Maryję.

Pytasz mnie, synu mój, co możesz uczynić, bym był bardzo zadowolony z ciebie.

- Jeśli Pan jest zadowolony z ciebie, ja też jestem. A czy On jest zadowolony z ciebie, poznasz po pokoju i radości w swoim sercu.

Oczywistą oznaką człowieka Bożego, jest pokój w duszy: posiada “pokój” i nosi “pokój” osobom, z którymi się spotyka.

W odpowiedzi na kamienie rzucane przez biednych “nienawistników” naucz się zarzucać ich kamieniami “zdrowasiek”.

Nie martw się, jeśli twoja praca wydaje się teraz bezowocna. Kiedy zasiewa się świętość, niczego się nie traci; inni zbiorą plony.

Chociaż w modlitwie uzyskasz niewiele światła, choć zda ci się ona ociężała, oschła..., musisz ciągle na nowo i zdecydowanie uświadamiać sobie konieczność wytrwałości we wszystkich codziennych praktykach pobożności.

Mężniałeś w obliczu trudności swego apostolstwa, modląc się tak: “Panie, Ty jesteś zawsze ten sam. Użycz mi wiary owych mężów, którzy umieli odpowiedzieć na Twoją łaskę i dokonywali - w Twoim imieniu - wielkich cudów, nadzwyczajnych dzieł... ” - I kończyłeś w ten sposób: “Wiem, że to uczynisz, lecz wiem również, że chcesz, by Cię proszono, że chcesz, byśmy Cię szukali, byśmy mocno pukali do drzwi Twojego Serca”.

- W końcu odnowiłeś swoje postanowienie wytrwania w pokornej i ufnej modlitwie.

W chwilach udręczenia... , a także w godzinie sukcesu, powtarzaj: Panie, nie opuszczaj mnie, pomóż mi jako istocie niedoświadczonej, prowadź mnie zawsze za rękę!

Aquae multae non potuerunt extinguere caritatem!! - Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości. - Proponuję ci dwie interpretacje tych słów Pisma Świętego. - Pierwsza: ogrom twoich grzechów przeszłości, których należycie żałujesz - nie oddali cię od Miłości naszego Boga; i druga: wody niezrozumienia, przeciwności, których, być może, jesteś ofiarą, nie powinny przerywać twojej pracy apostolskiej.

Do końca! Do końca! - Synu, qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit - kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

- A my, dzieci Boże, dysponujemy odpowiednimi środkami - ty także! Szczęśliwie dotrzemy do końca, bo wszystko możemy w Tym, który nas umacnia.

- Z Panem nie ma rzeczy niemożliwych, wszystko możemy pokonać.

Czasami najbliższa przyszłość jawi się jako pełna niepokoju, jeśli tracimy sprzed oczu nadprzyrodzony sens wydarzeń.

- Dlatego też, synu, wtedy potrzebna jest wiara... i więcej czynów. Wówczas jest pewne, że nasz Bóg-Ojciec będzie nadal zapewniał rozwiązanie twoich problemów.

Sama zwyczajna Opatrzność Boża jest ciągłym cudem, ale... On udzieli też środków nadzwyczajnych, kiedy będą konieczne.

Optymizm chrześcijański nie jest optymizmem cukierkowym ani też ludzkim zadufaniem, że wszystko pójdzie dobrze.

Jest optymizmem zakorzenionym w świadomości ludzkiej wolności i pewności co do mocy łaski: optymizmem, który każe nam być wymagającymi od siebie samych, starać się odpowiedzieć w każdej chwili na wołania Boga.

Triumf Pana w dniu Zmartwychwstania jest ostateczny. Gdzie są żołnierze, których postawiły władze? Gdzież są pieczęcie, które umocowano na kamieniu grobowca? Gdzież są ci, którzy skazali Nauczyciela? Gdzież są ci, którzy ukrzyżowali Jezusa?... W obliczu Jego zwycięstwa trwa wielka ucieczka nieszczęśliwych nędzników.

Bądź pełen nadziei: Jezus Chrystus zawsze zwycięża.

Jeśli poszukujesz Maryi, znajdziesz “w sposób nieunikniony” Jezusa i będziesz odkrywał - coraz głębiej - to, co znajduje się w Sercu Bożym.

Kiedy przygotowujesz się do pracy apostolskiej, zastosuj to, co mówił pewien człowiek, który poszukiwał Boga: “dziś zaczynam głosić rekolekcje dla kapłanów. Obyśmy zebrali dużo owoców; na pierwszym miejscu takim owocem mam być ja sam!”

- A nieco później: “Od kilku dni prowadzę rekolekcje. Jest stu dwudziestu uczestników. Mam nadzieję, że Pan wykona dobrą robotę w naszych duszach”.

Synu, warto, byś był pokornym, posłuszny, wierny, byś przepoił się duchem Bożym, aby go nieść - z miejsca, które zajmujesz, z twojego miejsca pracy - do wszystkich ludzi, którzy zamieszkują świat!

Na wojnie na niewiele zdałaby się odwaga żołnierzy, którzy stawiają czoła wrogowi, gdyby nie było innych ludzi, którzy - nie biorąc pozornie udziału w walce - zaopatrują żołnierzy w amunicję, pożywienia i lekarstwa...

- Bez modlitwy i bez poświęcenia, tylu dusz nie byłoby prawdziwego apostolstwa czynu.

Moc czynienia cudów! ileż to dusz “zmarłych”, a nawet “przegniłych”, możesz wskrzesić, jeśli pozwolisz, aby Chrystus działał w tobie.

W owych czasach, jak podają Ewangeliści, przechodził obok Pan, a oni, chorzy, wołali Go i szukali. Również teraz dzięki twojemu życiu chrześcijańskiemu przechodzi Chrystus. Jeśli będziesz z Nim współdziałał, iluż ludzi Go pozna, będzie Go wzywać, prosić Go o pomoc, i otworzą im się oczy na wspaniałe światła łaski.

Działasz uparcie według swojego widzimisie i twoja praca okazuje się bezowocna.

Bądź posłuszny, uległy: podobnie bowiem jak każdy trybik maszyny musi być na swoim miejscu (gdyż w przeciwnym razie zatrzyma się, lub zdeformują się jej części, i niewątpliwie nie będzie działać, albo jej wydajność będzie niewielka), tak też mężczyzna lub kobieta poza swoim polem działania będą raczej przeszkodą niż narzędziem apostolstwa.

Apostoł ma tylko jeden cel: pozwolić Panu, by działał, być dyspozycyjnym.

Również pierwszych Dwunastu było cudzoziemcami na ziemiach, które ewangelizowali, i napotykali na ludzi, którzy budowali świat na postawach diametralnie przeciwnych nauczaniu Chrystusa.

- Spójrz: pomimo tych przeciwnych okoliczności czuli się powiernikami boskiego posłannictwa Odkupienia. I woła Apostoł: “Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!”

Współodkupieńcza - wieczna! - skuteczność naszego życia może urzeczywistniać się tylko przez pokorę, kiedy znikamy, aby inni odkryli Pana.

Dzieci Boże w swojej pracy apostolskiej winni być jak te potężne elektrownie: świat napełnią światłem, którego źródło jest niewidoczne.

Jezus powiada: “Kto was słucha, mnie słucha”.

- Czy jeszcze uważasz, że to twoje słowa przekonują ludzi?... Prócz tego nie zapominaj, że Duch Święty może wykorzystać dla swoich celów nawet narzędzie całkiem niezdatne.

Jakże wspaniale odnoszą się do dzieci Bożych te słowa świętego Ambrożego! Mówi o osiołku przywiązanym do oślicy, którego Jezus potrzebował na swój triumfalny wjazd do Jerozolimy, i dodaje: “ Tylko rozkaz Pana mógł go odwiązać. Uwolniły go ręce Apostołów. Do podobnego czynu potrzebne są odpowiedni tryb życia i szczególna łaska. Bądź ty także apostołem, abyś mógł wyzwolić uwięzionych”.

- Pozwól, że skomentuję ci ten tekst jeszcze raz: ileż to razy, z polecenia Jezusa, będziemy musieli rozwiązywać pęta dusz, bo On ich potrzebuje do swego zwycięstwa! Niech nasze ręce, nasze działanie i nasze życie... będą apostolskie. Wówczas Bóg użyczy nam także łaski apostolskiej, byśmy mogli rozrywać kajdany więźniów.

Nie możemy nigdy przypisywać sobie mocy Jezusa, który przechodzi między nami. Pan przechodzi i przemienia dusze, kiedy stajemy wszyscy u Jego boku, z jednym sercem, z jednym przekonaniem, owładnięci jednym pragnieniem, aby być dobrymi chrześcijanami: ale to On, a nie ty czy ja. To Chrystus przechodzi!

- A prócz tego zostaje w naszych sercach - w twoim i w moim! - i w naszych tabernakulach.

- To Jezus przechodzi i Jezus pozostaje. Trwa w tobie, w każdym z was i we mnie.

Pan chciał uczynić z nas współodkupicieli wraz z Sobą.

Dlatego, aby pomóc nam zrozumieć tę wspaniałą rzeczywistość skłania ewangelistów do opisu tylu wielkich cudów. On mógł ten chleb nawet stworzyć z niczego... Ale nie! On chce współpracy ludzi: potrzebuje chłopca, młodzieńca, kilku chlebów i kilku ryb.

- Potrzebuje ciebie i mnie, a jest Bogiem! To powinno nas przynaglać, byśmy hojnie odpowiadali na Jego łaski.

Jeśli Mu będziesz pomagał, choćby drobiazgami, jak to czynili Apostołowie, On gotów jest czynić cuda, rozmnażać chleb, wpływać na wolę, oświecać najciemniejsze umysły, sprawiać nadzwyczajną łaską by nieprawi ludzie stali się prawymi.

Wszystko to sprawi... i więcej, jeśli pomożesz Mu przez to, co posiadasz.

Jezus umarł. Jest martwy. Owe święte kobiety niczego nie oczekiwały. Widziały, jak Go maltretowano i jak Go ukrzyżowano: miały żywo przed oczyma Jego okrutną Mękę!

Wiedziały również, że żołnierze, pilnują tego miejsca, wiedziały, że grób jest całkowicie zamknięty: Kto nam odsunie kamień od wejścia do grobu? - zapytywały się, gdyż był bardzo wielki. Jednakże... pomimo wszystko, przybyły, aby być z Jezusem.

Spójrz, jak trudności - wielkie i małe - od razu są widoczne... lecz jeśli się kocha, nie zważa się na przeszkody i działa się odważnie, zdecydowanie, po bohatersku. Przyznaj, że zdecydowanie, zapał i odwaga tych kobiet zawstydza cię!

Maryja, Matka twoja, doprowadzi cię do Miłości Jezusowej. A tam będziesz trwał cum gaudio et pace - w radości i w pokoju. Będziesz zawsze “prowadzony” - gdyż sam upadłbyś i zabrudził się błotem - naprzód, drogą wiary, miłości i cierpienia.