Zaangażowany! Jakże lubię to słowo! - my, dzieci Boże, zobowiązujemy się z własnej woli do poświęcenia swego życia. Pragniemy, by On panował w naszym życiu w sposób suwerenny i całkowity.

Świętość! - rzetelna świętość - przelewa się ze swego naczynia, by napełniać własną obfitością inne serca, inne dusze.

My dzieci Boże, uświęcając innych, uświęcamy siebie - Czy wokół ciebie szerzy się życie chrześcijańskie? Myśl o tym codziennie.

Królestwo Jezusa Chrystusa. To jest nasze zadanie! - Dlatego, synu - bądź wielkoduszny i nawet nie zastanawiaj się nad licznymi przecież powodami dla których On króluje.

Wystarczy ci tylko spojrzeć na Niego i zobaczyć jak ciebie kocha... Odczujesz wówczas pragnienie odwzajemnienia Mu się i zawołasz głośno, że “kochasz Go tu i teraz” i zrozumiesz, że jeśli ty Go nie opuścisz, On ciebie nie opuści.

Pierwszym krokiem do przybliżenia innych do drogi Chrystusowej jest to, by widzieli, że jesteś radosny, szczęśliwy i w sposób pewny podążasz ku Bogu.

Żaden katolik nie może zapominać o tej przewodniej idei: naśladować Jezusa w każdym środowisku i nie odrzucać nikogo.

Nasz Pan Jezus chce tego: należy iść za Nim z bliska. Nie ma innej drogi.

Takie jest dzieło Ducha Świętego w każdej duszy - także w twojej - i powinieneś być uległym, by nie stawiać przeszkód swojemu Bogu.

Oczywistym znakiem tego, że dążysz do świętości, jest - pozwól mi tak to nazwać - “zdrowe nastawienie psychiczne”, żeby zapomnieć o sobie samym a myśleć tylko o innych, by przybliżyć ich do Boga.

Wyryj głęboko w swej duszy, że Bóg ciebie nie potrzebuje. - Jeśli jednak cię powołuje, czyni to z najgłębszego miłosierdzia Swego kochającego Serca.

Bądź pełen uczucia, serdeczności - chrześcijańskiej miłości! - wobec tego, kto błądzi, nie pozwalaj jednak na kompromisy w sprawach, które skierowane są przeciwko naszej Świętej Wierze.

Uciekamy się do Słodkiej Panny Maryi, Matki Bożej i Matki Naszej, powierzając Jej czystość duszy i ciała wszystkich ludzi.

Powiedz Jej, że pragniesz wzywać Jej pomocy - i żeby Jej zawsze wzywano - i chcesz zawsze zwyciężać w walce przeciwko wrogom naszej godności dzieci Bożych, w złych godzinach - bądź w dobrych.

On przyszedł na ziemię, gdyż omnes homines vult salvos fieri - chce odkupić cały świat.

- Kiedy pracujesz, ramię przy ramieniu z tyloma osobami, przypominaj sobie zawsze, że nie ma takiej duszy, która by nie interesowała Chrystusa!

Panie - zapewniałeś Go - chciałbym być wdzięcznym, pragnę być wdzięcznym zawsze wobec wszystkich.

- Więc spójrz: nie jesteś kamieniem... ani drewnem... ani mułem. Nie należysz do tych istot, których całe przeznaczenie kończy się tu na ziemi. A to dlatego, że Bóg pragnął uczynić z ciebie mężczyznę czy kobietę - swoje dziecko - i kocha cię in caritate perpetua - miłością wieczną.

- Chciałbyś być wdzięcznym? Miałbyś z tej wdzięczności wyłączyć Pana? - Staraj się, by twoje dziękczynienie codziennie hojnie wylewało się z twojego serca.

Wyrozumiałość, rzetelna miłość. Kiedy naprawdę to osiągniesz, będziesz miał serce wielkie dla wszystkich, bez wyjątku i żyć będziesz - również w stosunku do tych którzy cię znieważyli - według rady Jezusa: “Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście... a Ja was pokrzepię”.

Bądź serdeczny wobec tych, którzy nie znają spraw Bożych. Lecz bardziej zobowiązany jesteś tak się obchodzić z tymi, którzy je znają: bez tego ostatniego nie możesz wypełnić pierwszego polecenia.

Gdybyś naprawdę kochał Boga z całego swojego serca, miłość bliźniego - która czasami przychodzi ci z takim trudem - byłaby nieuniknioną konsekwencją Wielkiej Miłości. - I nie czułbyś się niczyim wrogiem ani nie faworyzowałbyś nikogo.

Czy odczuwasz pragnienie, owe boskie szaleństwo, aby ludzie poznali Miłość Bożą? Więc w swoim codziennym życiu ofiaruj umartwienia, módl się, wypełniaj obowiązki, przezwyciężaj się w tylu drobnych szczegółach.

Mów do Niego z zastanowieniem: Dobry Jezu, jeśli mam być apostołem - apostołem apostołów - musisz mnie uczynić bardzo pokornym.

Spraw, bym poznał siebie: bym poznał siebie i poznał Ciebie.

- W ten sposób nigdy nie stracę sprzed oczu swojej nicości.

Per Iesum Christum Dominum nostrum - w imię Jezusa Chrystusa, Pana naszego. W ten sposób powinieneś czynić wszystko: w imię Jezusa Chrystusa!

- Dobrze, że posiadasz ludzkie serce; lecz jeśli działasz tylko dlatego, że chodzi ci o określoną osobę, to źle! - Jeśli coś czynisz dla owego brata, dla swego przyjaciela, czyń to przede wszystkim dla Jezusa Chrystusa!

Kościół, dusze - wszystkich kontynentów i wszystkich czasów, obecnych i przyszłych - oczekują wiele od ciebie..., ale - niech ci to zapadnie głęboko w umyśle i w sercu! - będziesz bezowocny, jeśli nie będziesz świętym: poprawiam się, jeśli nie będziesz walczył, aby być świętym.

Pozwól się kształtować uderzeniami łaski - silnymi bądź delikatnymi. Staraj się, aby nie być przeszkodą, lecz narzędziem. A jeśli zechcesz, twoja Matka Najświętsza pomoże ci i, miast być zaporą będziesz kanałem, poprzez który płyną boskie wody.

Panie, pomóż mi, abym był Ci wierny i posłuszny, sicut lutum in manu figuli - jak glina w rękach garncarza. - I wówczas będę żył nie ja, lecz Ty, moja Miłości, będziesz żył i działał we mnie.

Jezus sprawi, że do wszystkich, z którymi masz do czynienia na co dzień, będziesz żywił ogromną miłość, która w żadnym razie nie przesłoni tej, którą masz do Niego. Wprost przeciwnie: im bardziej będziesz kochał Jezusa, tym więcej ludzi znajdzie miejsce w twoim sercu.

Im bardziej istota ludzka zbliża się do Boga, tym bardziej odczuwa swój uniwersalizm: poszerza się jej serce tak, iż zmieszczą się w nim wszyscy i wszystko, w jednym wielkim pragnieniu złożenia wszechświata u stóp Jezusa.

Jezus, kiedy umierał na Krzyżu, miał trzydzieści trzy lata. Młodość nie może służyć za wymówkę!

Poza tym, w miarę upływu czasu przestajesz być młodym... choć wraz z Nim posiądziesz Jego wieczną młodość.

Odrzucaj nacjonalizm, który utrudnia porozumienie i współżycie - jest jedną z najszkodliwszych barier w wielu momentach historycznych.

A odrzucaj go z jeszcze większą siłą, bo staje się jeszcze bardziej szkodliwy, kiedy próbuje się go wprowadzać do organizmu Kościoła, gdzie w sposób szczególny winna jaśnieć jedność wszystkiego i wszystkich w miłości do Jezusa Chrystusa.

Ty, jako dziecko Boże, czegoż dokonałeś do tej pory, aby pomóc duszom tych, którzy cię otaczają?

- Nie możesz się pogodzić z tą biernością, z tą apatią: On pragnie dojść do innych za pomocą twojego przykładu, za pomocą twojego słowa, twojej przyjaźni i twojej służby...

Poświęcaj się, oddawaj się i pracuj z duszami, z każdą osobno, jak osobno obrabia się drogocenne klejnoty.

- Co więcej, musisz się bardziej przykładać, gdyż chodzi tu o wartość nieporównywalną: celem tej pomocy duchowej jest przygotowanie dobrych narzędzi do służby Bogu, które - każde osobno - kosztowały Chrystusa całą Jego krew.

Być chrześcijaninem, a w szczególny sposób być kapłanem - pamiętajmy, że wszyscy ochrzczeni uczestniczymy w królewskim kapłaństwie - oznacza znajdować się ciągle na Krzyżu.

Gdybyś był konsekwentny, teraz, kiedy zobaczyłeś Jego światło, pragnąłbyś być tak świętym jak wielkim byłeś grzesznikiem i starałbyś się, aby to pragnienie przekształcić w rzeczywistość.

Nie jest pychą lecz męstwem to, gdy daje się odczuć wagę własnego autorytetu, przecinając wszystko to, co przeciąć należy, jeśli tego wymaga spełnienie świętej Woli Boga.

Czasami należy związać ręce, z szacunkiem i z umiarem, bez obelg i niegrzeczności. Nie z zemsty, lecz dla dobra zainteresowanego. Nie za karę, lecz jako lekarstwo.

Spojrzałeś na mnie bardzo poważnie... lecz wreszcie zrozumiałeś mnie, kiedy ci wyjaśniłem: “Pragnę w dzieciach Bożych odtworzyć życie Jezusa Chrystusa drogą rozważania o Nim, by mogły działać jak On i mówić tylko o Nim”.

Jezus pozostał w Eucharystii z miłości... do ciebie.

- Pozostał wiedząc, jak ludzie Go przyjmą... i jak ty Go przyjmiesz.

- Pozostał, abyś Go spożywał, abyś Go odwiedzał i abyś Mu opowiadał swoje sprawy i abyś, obcując z Nim przy Tabernakulum i przyjmując Sakrament, rozpalał się z dnia na dzień coraz większą miłością i przyczynił się, aby inne dusze - liczne! - szły tą samą drogą.

Mówisz mi, że pragniesz żyć w świętym ubóstwie, w oderwaniu od rzeczy, których używasz. - Zapytaj się: czy żywię uczucia Jezusa Chrystusa wobec biedy i bogactwa?

I poradziłem ci: odpoczywaj w rękach swego Boga-Ojca z prawdziwie synowskim zawierzeniem... winieneś w sposób szczególny zwrócić uwagę na tę cnotę, by ukochać ją jak Jezus. W ten sposób zamiast traktować ją jako krzyż, uważać ją będziesz za znak wybraństwa.

Czasami niektórzy chrześcijanie w swoim działaniu nie przydają przykazaniu miłości tej najwyższej wartości jaką ono posiada. Chrystus otoczony bliskimi w czasie owej wspaniałej mowy pożegnalnej pozostawił nam testament: Mandatum novum do vobis, ut diligatis invicem - przekazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali.

I jeszcze podkreślił: in hoc cognoscent omnes quia discipuli mei estis - po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.

- Obyśmy zdecydowali się żyć tak, jak On tego pragnie!

Jeśli brak jest pobożności - tych więzów, które wiążą nas mocno z Bogiem, a przez Niego z innymi, gdyż w nich upatrujemy Chrystusa - nieuniknionym jest rozpad jedności i utrata wszelkiego ducha chrześcijańskiego.

Dziękuj z całego serca Panu za godne podziwu... i zarazem groźne siły, którymi cię obdarzył przy stworzeniu - inteligencję i wolę. Godne podziwu, gdyż czynią cię podobnym do Niego, groźne, gdyż są ludzie, którzy skierowują je przeciwko swemu Stwórcy.

Chciałbym krótko ująć nasze dziękczynienie jako dzieci Bożych, mówiąc naszemu Ojcu teraz i zawsze: serviam! - będę Ci służył!

Bez życia wewnętrznego, bez formacji, nie ma prawdziwego apostolstwa, ani owocnych dzieł: praca staje się nietrwała, a nawet fikcją.

- Jaka wielka jest wobec tego odpowiedzialność dzieci Bożych! Winniśmy posiadać głód i pragnienie Chrystusa i Jego nauki.

By upokorzyć owego dobrego przyjaciela, mówiono mu, że jego dusza jest drugiej czy trzeciej kategorii.

On zaś, pewien swojej nicości, nie gniewając się, rozumował w ten sposób: ponieważ każdy człowiek ma tylko jedną duszę - a ja mam własną, również jedną - dla każdego jego dusza jest... pierwszej jakości. Nie chcę obniżać lotów! Dlatego też mam duszę “najprzedniejszą” i pragnę z pomocą Bożą oczyścić ją, wybielić i rozpalić, aby mój Ukochany był bardzo zadowolony.

- Ty również, pamiętaj o tym - choć odczuwasz własną nędzę - że nie powinieneś “zniżać swoich lotów”.

Ty, który uskarżasz się, że jesteś samotny, że środowisko jest agresywne, pomyśl, że Jezus Chrystus, Dobry Siewca, każdego z nas, jako swoje dziecko, ściska jak zboże swoją zranioną ręką, zrasza nas Swoją Krwią, oczyszcza nas, upaja nas!..., a następnie, rozrzuca nas po świecie, gdyż zboża nie sieje się workami, lecz ziarnko po ziarnku.

Nalegam: proś Pana aby nam, swoim dzieciom, udzielił “daru języka”, który nam pozwoli być zrozumiałymi dla wszystkich.

Dlaczego życzę każdemu owego “daru języka” możesz wywnioskować z kart Ewangelii, bogatych w przypowieści, w przykłady, które ilustrują doktrynę i obrazują to co duchowe, bez poniżania lub podważania słowa Bożego.

Wszystkim - uczonym i mniej uczonym - łatwiej jest rozpatrywać i zrozumieć posłanie Boże za pośrednictwem tych obrazów ludzkich.

W tej chwili - i zawsze! - kiedy Pan pragnie, aby Jego ziarno rozprzestrzenilo sie w boskim siewie w róznych srodowiskach, pragnie równiez, by ilosc nie spowodowala utraty jakosci...

Również ty posiadasz jasną i nadprzyrodzoną misję przyczynienia się do tego, aby owa jakość nie zmarniała.

Tak, masz rację: jak głęboka jest twoja nędza! Gdybyś szedł o własnych siłach, gdzież byś był teraz, dokąd byś doszedł?...

“Tylko Miłość pełna miłosierdzia może kochać mnie nadal”, stwierdziłeś.

- Pociesz się: On nie odmówi ci ani swojej Miłości, ani swego Miłosierdzia, jeśli Go będziesz szukał.

Musisz tak działać aby w świecie było dużo ludzi, którzy by kochali Boga całym sercem.

- Pora na podsumowanie: powiedz, ilu duszom pomogłeś odkryć tę Miłość?

Obecność i świadectwo dzieci Bożych na świecie ma służyć temu, by pociągać za sobą, a nie pozwalać pociągać się innym; by narzucać własny nastrój - Chrystusowy - a nie ulegać obcemu nastrojowi.

Masz obowiązek docierać do tych, którzy cię otaczają, wyrywać ich ze śpiączki, otwierać inne i szerokie horyzonty dla ich gnuśnej i egoistycznej egzystencji, święcie komplikować im życie, powodować, by zapominali o sobie samych i by rozumieli problemy innych.

Jeśli tak nie jest, znaczy to, że nie jesteś dobrym bratem swoich braci, innych ludzi, którzy tak bardzo potrzebują owego gaudium cum pace - takiej radości i takiego pokoju, którego być może nigdy nie doznali, lub o którym zapomnieli.

Żaden syn świętego Kościoła nie może żyć spokojnie, nie odczuwając niepokoju na widok tych bezosobowych mas: stada, gromady, trzodą świń - napisałem przy jakiejś okazji. Ileż to szlachetnych emocji tkwi w ich pozornej obojętności! Ileż możliwości!

Konieczne jest służenie wszystkim, położenie rąk na każdego - singulis manus imponens! jak czynił Jezus - by przywrócić ich do życia, by oświecić ich rozum i umocnić ich wolę, by byli użyteczni!

Ja również nie myślałem, że Bóg mnie porwie, jak to uczynił. Lecz Pan - pozwól, że ci to powtórzę - nie prosi nas o zezwolenie, by mógł nam “skomplikować życie”. Wkracza ... i już!

Panie, zaufam tylko Tobie. Pomóż mi, bym Ci był wierny, gdyż wiem, że dzięki tej wierności w Twojej służbie, gdy powierzę Tobie wszystkie moje troski i niepokoje, mogę oczekiwać wszystkiego.

Dziękujmy bardzo i często za to wspaniałe wezwanie otrzymane od Boga: niech będzie to wdzięczność rzeczywista i głęboka, mocno związana z pokorą.

Przywilej zaliczania się do dzieci Bożych - pełnia szczęścia! - jest zawsze niezasłużony.

Rozdziera nam serce zawsze aktualne wołanie Syna Bożego, który ubolewa, że żniwo jest wielkie, a robotników mało.

- Ten krzyk wydobył się z ust Chrystusa, byś także ty Go usłyszał: Jak Mu na to odpowiedziałeś dotychczas? Czy modlisz się przy najmniej raz dziennie w tej intencji?

By iść za Panem należy oddać się raz na zawsze, bez zastrzeżeń i mężnie: zdecydowanie spalić za sobą łodzie, by nie było możliwości odwrotu.

Nie przerażaj się, kiedy Jezus domaga się od ciebie czegoś więcej, może nawet szczęścia twoich krewnych. Bądź przekonany, że z punktu widzenia nadprzyrodzonego On ma prawo do swojej Chwały kosztem twoich bliskich.

Twierdzisz, że pragniesz być apostołem Chrystusa.

- Cieszę się, kiedy to słyszę. Proszę Pana, by użyczył ci wytrwałości. I pamiętaj, że nasze usta, nasze myśli, nasze serca winny żyć tylko sprawami boskimi - głodem dusz, tematami, które w ten czy w inny sposób prowadzą do Boga; lub co najmniej nie oddalają od Niego.

Kościół potrzebuje - i będzie zawsze potrzebował - kapłanów. Proś o to codziennie Trójcę Przenajświętszą za pośrednictwem Najświętszej Maryi Panny.

-I proś, by byli radośni, operatywni, sprawni, by byli dobrze przygotowani i aby ochoczo poświęcali się dla swoich braci, nie czując się ofiarami.

Zwracaj się ustawicznie do Najświętszej Maryi Panny, Matki Bożej i Matki ludzkości: a Ona swą macierzyńską dobrocią zjedna miłość Bożą dla dusz, z którymi masz do czynienia, aby się zdecydowały być świadkami Jezusa Chrystusa w swojej codziennej pracy, w swoim zawodzie.