Nie proszę Cię, abyś odebrał mi uczucia, Panie, bo nimi też mogę Ci służyć, ale byś je oczyścił w Twoim ogniu.

W obliczu cudów Boga i naszych ludzkich upadków, musimy przyznać: Ty jesteś dla mnie wszystkim, posługuj się mną, jak chcesz! - A wówczas nie będziemy mogli czuć się samotnie - ani ty, ani nikt z nas.

Wielki sekret świętości polega na tym, by coraz bardziej upodobniać się do Niego, który jest jedynym i łaskawym Wzorem.

Kiedy zaczniesz się modlić a będziesz przeżywał jedynie ciemność, zagubienie i oschłość, radzę ci następujący sposób: nie myśl o sobie; natomiast zwróć swoje oczy ku Męce Jezusa Chrystusa, naszego Odkupiciela.

Bądź przekonany, że również od każdego z nas, podobnie jak od owych trzech najbliższych Apostołów w Ogrodzie Oliwnym On się domaga: “Czuwajcie i módlcie się”.

Kiedy otwierasz Ewangelię Świętą pomyśl, że nie tylko powinieneś znać to, co ona przekazuje - dzieła i słowa Chrystusa - lecz także tym żyć. Wszystko, każdy szczegół, został tu zebrane, abyś to wcielał w konkretnych okolicznościach swojego życia.

- Pan wezwał nas, katolików, abyśmy szli za nim z bliska, i w tym Świętym Tekście odnajdziesz życie Jezusa; lecz prócz tego winnieneś odnaleźć swoje własne życie.

Naucz się również ty, jak Apostoł pełen miłości pytać: “Panie, co chcesz, abym uczynił...” - A wtedy usłyszysz w swojej duszy wyraźną odpowiedź: “Wolę Bożą”

Bierz więc codziennie do ręki Ewangelię, czytaj ją i żyj nią jako konkretną regułą. - Tak postępowali święci.

Jeśli naprawdę pragniesz, aby twoje serce reagowało niezawodnie, radzę ci, abyś pogrążył się w jednej z Ran Pańskich: w ten sposób będziesz z Nim w bliskiej zażyłości, przylgniesz do Niego, będziesz czuł bicie Jego Serca... i spełnisz wszystko, czego zażąda.

Modlitwa jest niewątpliwie “środkiem uśmierzającym” dla tych, którzy kochają Jezusa.

Krzyż symbolizuje życie apostoła Chrystusowego, jest źródłem siły i prawdy, które wprawiają w zachwyt duszę i ciało, choć czasami jest to bolesne i ciężkie.

Wiem doskonale, że z Miłości do Chrystusa pragniesz cierpieć z Nim: chciałbyś wstawić własne plecy między Nim a oprawców, którzy Go biczują; podsunąć własną głowę, miast Jego, pod cierniową koronę; własne stopy i ręce pod gwoździe;... lub co najmniej towarzyszyć naszej Matce, Najświętszej Maryi Pannie na Kalwarię i oskarżyć się o bogobójstwo z powodu swoich grzechów... cierpieć i kochać.

Postanowiłem częściej uciekać się do Pocieszyciela i prosić Go o światło - powiedziałeś mi.

- Dobrze, synu, lecz pamiętaj, że Duch Święty przybywa jako owoc Krzyża.

Radosna miłość, która przynosi duszy szczęście, zasadza się na bólu: nie ma miłości bez wyrzeczeń.

Chrystus jest przybity do Krzyża, a ty?... ciągle jeszcze pogrążony w swoich przyjemnościach! A raczej: przygwożdżony własnymi przyjemnościami!

Nie bądźmy - nie możemy być! - chrześcijanami cukierkowymi: na ziemi musi być ból i Krzyż.

W tym naszym życiu należy liczyć się z Krzyżem. Ten, kto nie liczy się z Krzyżem, nie jest chrześcijaninem... a gdy spotka się z “własnym krzyżem”, co jest nieuniknione, popadnie w rozpacz.

Teraz kiedy dla nas Krzyż stał się czymś poważnym, kiedy nam ciąży, Jezus stara się napełnić nas pokojem: staje się naszym Cyrenejczykiem, aby ten ciężar okazał się lekki.

Mów więc do Niego pełen ufności: Panie, a cóż to za Krzyż? Krzyż bez krzyża! Od tej pory, ponieważ już wiem, że trzeba zawierzyć się Tobie, przy Twojej pomocy, takie zawsze będą wszystkie moje krzyże.

Odnów w swojej duszy dawny postanowienie naszego przyjaciela: Panie, pragnę cierpienia, a nie widowiska.

Posiąść Krzyż, oznacza posiąść radość: to znaczy posiąść Ciebie, Panie!

Prawdziwym nieszczęściem człowieka - a nawet całego społeczeństwa - jest to namiętne i egoistyczne dążenie do dobrobytu: ta chęć usunięcia wszystkich przeciwności.

Droga Miłości nazywa się Ofiarą.

Krzyż, Święty Krzyż! Jakże on ciąży.

- Z jednej strony moje grzechy. Z drugiej - smutna rzeczywistość cierpień naszej Matki Kościoła; apatia tylu katolików, którzy posiadają “bezwolną wolę”; rozłąka - z różnych powodów - istot kochanych; choroby i udręki, cudze i własne...

Krzyż, Święty Krzyż! Jakże on ciąży: Fiat, adimpleatur...!. - Niech się stanie, niech się spełni, niech będzie błogosławiona i na wieki uwielbiona ponad wszystko najsprawiedliwsza i najłaskawsza Wola Boga! Amen. Amen.

Kiedy idzie się śladami Chrystusa; kiedy dusza bez popadania w rezygnację godzi się z Krzyżem - nabiera kształtu Krzyża - ; kiedy kocha się Wolę Bożą; kiedy kocha się Krzyż... wtedy, tylko wtedy, dźwiga go On.

Zjednocz swój ból - Krzyż zewnętrzny bądź wewnętrzny - z Wolą Boża poprzez wspaniałomyślne fiat! a napełnisz się radością i pokojem.

Nieomylnymi znakami prawdziwego Krzyża Chrystusa są: pogoda, głębokie poczucie pokoju, miłość gotowa na każdą ofiarę, wielka skuteczność wypływająca z przebitego Boku Jezusa i zawsze - w oczywiste sposób - radość: radość, która wyrasta z pewności, że ten, kto jest naprawdę oddany, stoi przy Krzyżu a zatem, przy Panu naszym.

Bądź zawsze tego świadom i dziękuj Królowi za Jego szczególne wybraństwo, iż przez całe twoje życie znaczy twoje ciało i duszę królewską pieczęcią Krzyża Świętego.

“Noszę z sobą - pisał ów przyjaciel - mały krzyżyk, z postacią Chrystusa zniszczonego od noszenia i pocałunków, odziedziczyłem go po ojcu, a on przejął go po śmierci swej matki, która zawsze go nosiła.

Ponieważ jest taki mizerny i zużyty, nie odważę się podarować go nikomu. Lecz na jego widok będzie wzrastała moja miłość do Krzyża.”

W ten sposób modlił się pewien kapłan w chwilach utrapienia: “Ześlij mi, Jezu, Krzyż jaki zechcesz: od tej chwili przyjmuję go z radością i błogosławię go całą mocą mojego kapłańskiego błogosławieństwa.”

Kiedy spadnie na ciebie silny cios, jakiś Krzyż, nie powinieneś się martwić. Wprost przeciwnie winieneś dziękować Panu z radosnym obliczem.

Wczoraj zobaczyłem obraz przedstawiający umarłego Jezusa. Zachwycił mnie. Jeden anioł z niewypowiedzianym namaszczeniem całuje Jego lewą rękę; inny zaś u stóp Zbawcy trzyma gwóźdź wyrwany z Krzyża; a na pierwszym planie aniołek odwrócony do nas plecami zapatrzony w Jezusa, płacze.

Poprosiłem Pana, by mi ktoś podarował ten obraz: jest piękny, tchnie pobożnością. - Zasmuciło mnie, kiedy się dowiedziałem, że osoba, której zaproponowano to płótno do kupienia, odrzuciła je mówiąc: “To trup!” Dla mnie, Panie, będziesz zawsze Życiem.

Panie - nie szkodzi, że powtarzam to tysiące razy - chcę Ci towarzyszyć, cierpiąc z Tobą w upokorzeniach i w okrucieństwie Męki i Krzyża.

Znaleźć Krzyż, to znaczy znaleźć Chrystusa.

Jezu, niech Twoja Boska Krew przeniknie do moich żył, abym w każdej chwili był tak wspaniałomyślny jak Ty na Krzyżu.

Trwaj w modlitwie przed Jezusem umarłym na Krzyżu, aby Życie i Śmierć Chrystusa stały się wzorem i bodźcem dla twego życia i dla twojej odpowiedzi na Wolę Bożą.

W czasie cierpienia i pokuty pamiętaj: Krzyż jest znakiem Chrystusa Odkupiciela. Przestał być symbolem zła, stał się natomiast znakiem zwycięstwa.

Dodaj do swego pokarmu “pikantną” przyprawę umartwienia.

Duch pokuty nie polega na tym, by jednego dnia czynić wielkie umartwienia drugiego dnia zaniechać ich.

- Duch pokuty oznacza przezwyciężanie siebie każdego dnia, ofiarowanie Bogu rzeczy wielkich i małych - z miłością i bez afiszowania się.

Jeśli złączymy nasze drobnostki - te nieznaczne i te wielkie przeciwności - z wielkimi cierpieniami Pana, który stał się Ofiarą - jedyną Ofiarą jest On! - wzrośnie ich wartość, staną się skarbem i wówczas ochoczo i wspaniałomyślnie będziemy dźwigać Krzyż Chrystusa.

- W ten sposób szybko pokonamy wszelki ból; i nic ani nikt nie potrafi odebrać nam pokoju i radości.

By być apostołem, powinieneś nosić w sobie - jak tego uczył święty Paweł - ukrzyżowanego Chrystusa.

To prawda: Święty Krzyż w naszym życiu potwierdza niezawodnie, że należymy do Chrystusa.

Krzyż nie jest cierpieniem, ani smutkiem czy goryczą... Jest Świętym drzewem na którym triumfuje Jezus Chrystus... i na którym triumfujemy my, gdy przyjmujemy z radością i z otwartym sercem to, co On nam zsyła.

Po Najświętszej Ofierze uświadomiłeś sobie, że od twojej Wiary i od twojej Miłości - od twojej pokuty, modlitwy i od twojej działalności - zależy w dużym stopniu wytrwałość twoich bliskich, a nawet czasami ich życie ziemskie.

- Błogosławiony Krzyż, który niesiemy, mój Pan Jezus - On sam - i ty, i ja!

O Jezu, pragnę być ogniskiem szaleństwa Miłości! Pragnę, by sama moja obecność wystarczyła do rozpalenia świata, na wiele kilometrów wokół, pożarem nie do ugaszenia. Pragnę wiedzieć, że jestem Twój. A potem niech przyjdzie Krzyż...

- Wspaniała droga: Cierpieć, kochać i wierzyć!

Kiedy jesteś chory, ofiaruj z miłością swoje cierpienia, a one zamienią się w kadzidło, które unosi się ku czci Bożej i które cię uświęca.

Jako dziecko Boże i dzięki łasce winieneś być silnym w pragnieniach i w rzeczywistości.

- Nie jesteśmy roślinami w cieplarni Żyjemy w świecie i jesteśmy wystawieni, na upał i na mróz, na deszcze i na huragany... ale wierni Bogu i Jego Kościołowi.

Jakże boli pogarda, nawet gdy jesteś gotów ją przyjmować!

- Nie dziw się: ofiaruj ją Bogu.

Bardzo zraniła cię ta pogarda!... - Znaczy to, że zbyt łatwo zapominasz, do kogo należysz.

Wobec oskarżeń, które uważamy za niesprawiedliwe, zastanówmy się nad naszym postępowaniem w obliczu Boga, cum gaudio et pace - z radosnym spokojem; i poprawmy się, nawet w rzeczach nieszkodliwych - jeżeli miłość bliźniego nam to doradza.

- Zmagajmy się coraz bardziej o swoją świętość: a wtedy, “niech sobie ludzie mówią co chcą”, tak iż do ich słów można będzie odnieść owe błogosławieństwo: beati estis cum... dixerint omne malum adversus vos mentientes propter me - błogosławieni jesteście gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was.

Ktoś powiedział - nie wiem kto ani gdzie - że burza intryg znęca się nad tymi, którzy się wybijają, podobnie jak huragan miota najwyższymi sosnami.

Intrygi, nikczemne obmowy - na miarę podłego serca, które obmawia - tchórzliwe podszeptywania... Ta scena powtarza się niestety w równych środowiskach: nie pracują, ani nie pozwalają pracować.

Zastanów się uważnie nad tymi wersetami psalmu: “Dla braci moich, stałem się obcy i cudzoziemcem dla synów mej matki, bo gorliwość o dom Twój mnie pożera i spadły na mnie obelgi uwłaczających Tobie”... i pracuj dalej.

Choćby wszyscy ludzie byli dobrzy, nieunikniony jest święty Krzyż plotek, kiedy czyni się dobro.

In silentio et in spe erit fortitudo vestra - w ciszy i ufności leży wasza siła... - zapewnia Pan swoich bliskich. Milczenie i ufność: to dwa podstawowe narzędzia w chwili przeciwności, kiedy zostaniesz pozbawiony ludzkich środków.

Cierpienia znoszone bez skargi - spójrz na Jezusa podczas Jego Świętej Męki i Śmierci - również są miarą miłości.

Oto modlitwa człowieka który pragnął należeć całkowicie do Boga i z miłości do Niego służyć wszystkim duszom: “Panie, proszę Cię byś wpływał na mnie grzesznego i abyś poprawiał i oczyszczał w tyglu moje intencje”.

Uderzyła mnie pobłażliwość - ustępliwość i nieustępliwość - owego męża uczonego i świętego, który mówił: Na wszystko się godzę prócz obrazy Bożej.

Pomyśl, ile dobra uczynili dla twej duszy ludzie, którzy ci uprzykrzali życie, bądź starali się ci go uprzykrzać.

- Inni nazywają takich ludzi wrogami. Ty zaś staraj się naśladować świętych przynajmniej pod tym względem, i uważaj się za kogoś zbyt nieznaczącego, żeby mieć kiedykolwiek wrogów, i nazywaj ich “dobroczyńcami”. Okaże się, że na skutek polecania ich Bogu nabierzesz do nich sympatii.

Synu, posłuchaj mnie uważnie: Bądź szczęśliwy kiedy źle cię traktują bądź obrażają; kiedy wielu ludzi powstanie przeciwko tobie i stanie się modne opluwanie ciebie, bo jesteś omnium peripsema - jakby śmieciem dla wszystkich...

- To boli, bardzo boli. Jest ciężko, aż - wreszcie - człowiek zbliża się do Tabernakulum, uzna że go mają za największy brud świata, niczym nędznego robaka, i powie szczerze: “Panie, jeśli Ty nie potrzebujesz mojego honoru, dlaczego ja mam go pragnąć?”

Dziecko Boże nie wie, co to znaczy być szczęśliwy, dopóki nie ogołoci się ze wszystkiego, nie odda się w darze miłości, ale ugruntowana na umartwieniu i bólu.

Sprzeciw ze strony ludzi dobrych? - To są sprawki diabła.

Kiedy tracisz spokój i stajesz się nerwowy, to jakbyś odebrał rozum swojemu rozumowi.

W takich chwilach znowu słyszy się słowa Nauczyciela zwrócone do Piotra, który tonie w wodach swego niepokoju i swoich nerwów: “Czemu zwątpiłeś?”

Porządek wniesie do twojego życia harmonię i doda ci wytrwałości. Porządek zapewni twojemu sercu pokój a twemu postępowaniu powagę.

Przepisuję ten tekst, gdyż może udzielić pokoju twojej duszy: “Znajduję się w tak trudnej sytuacji ekonomicznej, jak nigdy. Nie tracę pokoju. Mam absolutną pewność, że Bóg Ojciec mój, rozwiąże wreszcie całą tę sprawę.

Panie, pragnę oddać opiekę nad wszystkimi moimi sprawami w Twoje szczodrobliwe ręce. Nasza Matka - Twoja Matka! - zapewne w tej chwili doniosą Ci jak w Kanie: Niczego nie mają!... Wierzę w Ciebie, ufam Tobie, kocham Ciebie, Jezu: nie chcę niczego dla siebie, wszystko dla nich”.

Kocham Twoją Wolę. Kocham święte ubóstwo, moją wielką panią.

- I brzydzę się, na zawsze, wszystkim, co choćby w najmniejszym stopniu oznaczało brak uległości Twojej najsłuszniejszej, najłaskawszej i ojcowskiej Woli.

Duch ubóstwa, oderwanie się od dóbr ziemskich, owocuje w skuteczności apostolskiej.

Nazaret: to droga wiary, wyrzeczenia się, na której Stwórca podporządkowuje się stworzeniom jak swemu Ojcu Niebieskiemu.

Jezus mówi zawsze z miłością... również kiedy nas upomina, bądź dopuszcza udręki.

Zjednocz się z Wolą Bożą... a wówczas przeciwności przestaną być przeciwnościami

Bóg kocha nas nieskończenie więcej, aniżeli ty sam kochasz samego siebie... Pozwól mu więc, aby od ciebie wymagał!

Przyjmuj Wolę Bożą bez lęku; postanów zdecydowanie budować całe swe życie na fundamencie nauczania i wymagań naszej wiary.

- Wówczas możesz być pewien, że mimo cierpień a nawet obelg będziesz szczęśliwy - szczęśliwością, która poprowadzi cię do miłowania innych i dzielenia się z nimi nadprzyrodzoną radością.

Jeśli nastaną przeciwności, możesz być pewien, że jest to próba miłości Ojca, którą żywi do Ciebie Pan.

W tej kuźni bólu, który towarzyszy życiu wszystkich kochających osób, Pan uczy nas, że ten, kto bez lęku - choć to kosztuje - nieustannie kroczy śladami Nauczyciela, znajduje radość.

Umacniaj swego ducha pokuty tak, abyś nigdy się nie zniechęcił kiedy nadejdą przeciwności.

Kiedyż to postanowisz sobie raz na zawsze utożsamić się z tym Chrystusem, który jest Życiem!

Aby wytrwać w kroczeniu śladami Jezusa, potrzebujemy ciągłej wolności, ciągłego pragnienia i ciągłego dobrego korzystania z własnej wolności.

Odkrywasz ze zdumieniem, że postęp w życiu duchowym może zakładać wiele różnych celów...

- W ramach “drogi” znajdują się inne drogi, które zapobiegają możliwej rutynie i zbliżają cię bardziej do Pana.

- Zmierzaj wielkodusznie do najwyższego celu.

Pracuj z pokorą, to znaczy, licz najpierw: na błogosławieństwo Boże, którego nie zabraknie; potem na swoje dobre pragnienia, na swoje plany pracy, na swoje trudności! - nie zapominaj, że jedną z tych trudności do pokonania jest zawsze twój brak świętości.

- Będziesz dobrym narzędziem, jeśli codziennie będziesz się zmagał o to, aby być lepszym.

Zwierzyłeś i się, że w swojej modlitwie otwierałeś serce przed Panem, mówiąc: “Myślę o swojej nędzy, która zdaje się zwiększać, pomimo Twoich łask, niewątpliwie z powodu braku odpowiedzi z mojej strony. Przyznaję, że jestem całkowicie nieprzygotowany do przedsięwzięcia, którego ode mnie się domagasz. I kiedy czytam w gazetach, że tak wielu szacownych, utalentowanych i bogatych ludzi przemawia, pisze i działa na rzecz obrony Twojego Królestwa... patrzę na siebie i widzę, że jestem nikim, takim ignorantem i nędzarzem, jednym słowem czym tak małym... że mógłbym płonąć ze wstydu gdybym nie wiedział, że Ty mnie kochasz właśnie takiego! Och, Jezu! Z drugiej strony, wiesz dobrze, jak chętnie złożyłem u Twoich stóp swoją ambicję... Wiara i Miłość: Kochać, Wierzyć, Cierpieć. Pod tym względem owszem, chciałbym być bogatym i mądrym, lecz nie mądrzejszym i nie bogatszym ponad to co Ty w swoim nieskończonym miłosierdziu mi wyznaczyłeś: gdyż muszę poświęcić cały mój prestiż i honor, aby wiernie wypełnić Twoją najsłuszniejszą i najłaskawszą Wolę”.

- Niech nie będą to jedynie dobre intencje - poradziłem ci.

Miłość do Boga zaprasza nas do odważnego dźwigania Krzyża... do odczuwania na naszych barkach ciężaru całej ludzkości i do wypełniania, w warunkach właściwych dla naszego stanu i zawodu, zamysłów - jasnych i serdecznych zarazem - Woli Ojca.

Największym szaleńcem wszelkich czasów jest On. Czyż można sobie wyobrazić większe szaleństwo niż Jego oddanie - jak On się oddaje i komu się oddaje?

Gdyż było już szaleństwem samo stanie się bezbronnym Dzieciątkiem; ale wówczas, nawet wielu złoczyńców mogłoby się wzruszyć i nie odważyłoby się Go źle traktować. Wydało mu się tego za mało: zechciał unicestwić się i oddać się bardziej. Stał się pożywieniem, stał się Chlebem.

- Boski Szaleńcze! Jakże Cię traktują ludzie?... A ja sam?

Jezu, Twoje szaleństwo z Miłości porywa moje serce. Jesteś bezbronny i mały, aby ci, którzy Cię spożywają, stali się wielkimi.

Powinieneś dojść do tego, by całe twoje życie w istocie stało się - całkowicie! - eucharystyczne.

Lubię nazywać Tabernakulum “więzieniem miłości”!

- On tam jest od dwudziestu wieków... dobrowolnie zamknięty! Przeze mnie, przez wszystkich!

Czy zastanowiłeś się kiedyś nad tym, jak byś się przygotował na przyjęcie Pana, gdyby można było przyjmować Komunię Świętą jeden jedyny raz w życiu?

- Podziękuj Bogu za łatwość z jaką możemy się do Niego zbliżać, ale... powinniśmy Mu za to podziękować przygotowując się dobrze na Jego przyjęcie.

Powiedz Panu, że odtąd ilekroć będziesz odprawiał bądź uczestniczył we Mszy Świętej i udzielał bądź przyjmował Sakrament Eucharystii, będziesz to czynił z ogromną wiarą, z gorejącą miłością, jakby to było po raz ostatni w twoim życiu.

- I żałuj za swoją dawną opieszałość.

Rozumiem twoje pragnienie codziennego przyjmowania Eucharystii Świętej, gdyż ten, kto czuje się dzieckiem Bożym, odczuwa naglącą potrzebę Chrystusa.

Gdy uczestniczysz we Mszy Świętej, pomyśl - tak to jest! - że bierzesz udział w boskiej ofierze: na ołtarzu Chrystus znowu ofiaruje się za ciebie.

Kiedy Go przyjmujesz, powiedz Mu: Panie, ufam Tobie; wielbię Cię, kocham Cię, pomnóż moją wiarę. Bądź oparciem dla mojej słabości, Ty, który w Eucharystii stałeś się bezbronny, aby być lekarstwem dla słabości ludzkich istot.

Winniśmy przyswoić sobie i do siebie odnosić, słowa Jezusa: desiderio desideravi hoc Pascha manducare vobiscum - gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami. W żaden sposób nie moglibyśmy lepiej okazać naszego maksymalnego zainteresowania i miłości do Najświętszej Ofiary jak przestrzegając starannie aż do najmniejszych szczegółów przepisy Liturgii przewidziane przez mądrość Kościoła.

A poza Miłością winna przynaglać nas “konieczność” upodobniania się do Jezusa Chrystusa, nie tylko w tym co wewnętrzne, lecz także w tym co zewnętrzne, poruszając się - na szerokich przestrzeniach chrześcijańskiego ołtarza - z uroczystym rytmem i harmonią wypływającymi z świętości posłusznej, która podporządkowuje się woli Oblubienicy Chrystusa, to znaczy, Woli samego Chrystusa.

Winniśmy przyjmować Pana w Eucharystii jak wielkich tego świata - jeszcze lepiej! - z dekoracjami, światłami, w świątecznych strojach...

- I jeśli zapytasz, jaką czystość, jakie ozdoby i jakie światła winniśmy posiadać, odpowiem ci: czystość każdego z twoich zmysłów, ozdobę twoich zdolności, światło całej twojej duszy.

Bądź człowiekiem Eucharystii!

- Jeśli ośrodek twoich myśli i nadziei znajduje się w Tabernakulum, synu, jak obfite będą owoce świętości i apostolstwa!

Przedmioty używane w kulcie Bożym winny być dziełami sztuki, zważywszy, że nie chodzi tu o kult dla sztuki, lecz o sztukę dla kultu.

Przychodź wytrwale przed Tabernakulum, fizycznie lub duchowo, aby czuć się pewnym, aby czuć się kochanym... i aby kochać!

Przepisuję kilka słów pewnego kapłana, skierowanych do tych, którzy szli za nim w jego pracy apostolskiej: “Kiedy oglądacie Świętą Hostię wystawioną w monstrancjii na ołtarzu, popatrzcie, jaka to miłość, jaka czułość Chrystusa. Ja to tłumaczę sobie miłością, którą żywię do was: gdybym mógł pracować w oddaleniu, a jednocześnie obok każdego z was, z jakąż przyjemnością bym to uczynił!

Chrystus natomiast to może! I On, który kocha nas miłością nieskończenie wyższą od tej, którą żywić mogą wszystkie serca na ziemi, pozostał wśród nas, abyśmy mogli zawsze łączyć się z Jego Przenajświętszym Człowieczeństwem i aby nam pomóc, aby nas pocieszać, aby nas umocnić, abyśmy byli wierni”.

Nie myśl, że jest łatwo zamienić swe życie w służbę. Należy to dobre pragnienie przekształcić w rzeczywistość, gdyż “albowiem nie w słowie, lecz w mocy przejawia się królestwo Boże”, jak uczy Apostoł; ponieważ praktyka ciągłej pomocy innym nie jest możliwa bez poświęceń.

Zawsze i we wszystkim winieneś posiadać zmysł Kościoła! W tym celu musisz się postarać o niezbędne przygotowanie duchowe i teologiczne, które uczyni z ciebie osobę o właściwych kryteriach w doczesnych opcjach, pokorną i gotową do naprawy błędów, kiedy zauważysz, że się mylisz.

- Szlachetna naprawa własnych błędów jest bardzo ludzkim i bardzo nadprzyrodzonym sposobem korzystania z wolności osobistej.

Istnieje pilna potrzeba rozpowszechniania światła nauczania Chrystusa.

Zdobywaj formację, zbieraj jasne myśli pełnego nauczania chrześcijańskiego, aby potem być w stanie przekazać innym.

- Nie oczekuj oświecenia przez Boga, gdyż On nie ma powodu, by ci go użyczać, jeśli dysponujesz konkretnymi środkami ludzkimi: nauką i pracą.

Błąd nie tylko zaciemnia rozum, lecz także rozdziela ludzi.

- Natomiast veritas liberabit vos - prawda was wyzwoli od podziałów sekciarskich, które wypleniają miłość bliźniego.

Starasz się nawiązywać kontakt z tym kolegą, który zaledwie mówi ci “dzień dobry”... Ależ jak trudno ci to przychodzi...

- Wytrwaj i nie osądzaj go; pewno ma “własne powody” podobnie jak ty posiadasz swoje, aby z dnia na dzień coraz bardziej polecać go na modlitwie.

Skoro ty sam tak bardzo jesteś przywiązany do ziemi, jakże możesz się dziwić, że inni nie są aniołami?

Czuwaj z miłością, aby żyć w świętej czystości..., gdyż łatwiej jest zgasić iskierkę niż pożar.

Lecz wszelkie ludzkie starania, w tym umartwienia, włosiennica i post - środki konieczne! - jakże niewiele są warte bez Ciebie, Boże mój!

Pamiętaj stale, że współpracujesz w formacji duchowej i ludzkiej tych, którzy cię otaczają, oraz wszystkich dusz - aż tak daleko sięga to błogosławione Świętych Obcowanie. W każdej chwili: kiedy pracujesz i kiedy odpoczywasz, kiedy widzą cię wesołym bądź zmartwionym; kiedy w czasie swych zajęć bądź na ulicy wznosisz modlitwę dziecka Bożego i objawia się pokój twojej duszy; kiedy widać, że cierpiałeś - że płakałeś - a ty się uśmiechasz.

Czym innym jest święty przymus, a czym innym ślepy gwałt czy zemsta.

Już o tym mówił Nauczyciel: obyśmy my, synowie światłości, w czynieniu dobra postępowali co najmniej z tym zaangażowaniem i uporem, z jakim poświęcają się swemu dziełu synowie ciemności!

- Nie skarż się: natomiast pracuj, aby utopić zło w ogromie dobra!

Fałszywa jest taka miłość bliźniego, która szkodzi nadprzyrodzonej skuteczności apostolstwa.

Bóg potrzebuje kobiet i mężczyzn pewnych, zdecydowanych, na których można się oprzeć.

Nie żyjemy dla ziemi, ani dla naszego dobrego imienia, lecz dla czci Bożej, dla chwały Bożej, dla służby Bogu -właśnie to powinno nas mobilizować!

Odkąd Jezus Chrystus, Pan nasz, założył Kościół, ta Matka nasza cierpiała ciągłe prześladowania. Być może w innych czasach prześladowań dokonywano otwarcie, a dziś organizowane są wielokrotnie w sposób zakamuflowany, ale tak dziś jak wczoraj Kościół nadal jest zwalczany.

- Jak poważnie musimy traktować nasz obowiązek, aby żyć codziennie jako katolicy odpowiedzialni!

Oto recepta dla twego życia: “Nie pamiętam o swoim istnieniu. Nie myślę o swoich sprawach, bo nie starcza mi na to czasu”.

- Praca i służba!

Te właśnie cechy charakteryzują niezrównana dobroć naszej Matki Najświętszej Maryi Panny: miłość doprowadzona do najdalszych granic, skwapliwe spełnianie Woli Bożej i całkowite zapomnienie o sobie samej, zadowolenie z tego, że znajduje się tam, gdzie Bóg Jej pragnie.

- Dlatego też nawet Jej najmniejszy gest nie jest banalny. - Ucz się od Niej.