Jeżeli się nie umartwiasz, nigdy nie będziesz człowiekiem modlitwy.

Trafne słowo, żart, którego nie wypowiedziałeś; uprzejmy uśmiech dla natrętów; przemilczenie niesłusznego oskarżenia; wyrozumiałość w rozmowie z nudziarzami zjawiającymi się w niewłaściwym czasie; przechodzenie do porządku dziennego nad impertynencjami i przykrościami doznawanymi od osób, z którymi stale współżyjesz... To wszystko, jeżeli zdobędziesz się na wytrwałość, niewątpliwie stanowi solidne umartwienie wewnętrzne.

Nie mów: ta osoba mi się naprzykrza. — Pomyśl: ta osoba mnie uświęca.

Żaden ideał nie urzeczywistni się bez poświęcenia. — Wyrzecz się samego siebie. — Jakże pięknie jest być ofiarą!

Ile to razy postanawiasz służyć przez coś Bogu... a jesteś taki słaby, że musisz poprzestać na ofiarowaniu Mu bezsilnego gniewu, żalu, żeś nie zdołał wykonać owego tak łatwego postanowienia!

Nie trać okazji, gdy możesz zrezygnować z własnego zdania. — Tak trudno na to się zdobyć..., ale jakie to Bogu miłe!

Gdy ujrzysz zwykły ubogi, drewniany Krzyż, osamotniony, pogardzany, bez wartości... i bez Ukrzyżowanego, pamiętaj, że ten Krzyż jest twoim Krzyżem: Krzyżem każdego dnia, ukrytym, bez blasku ani pociechy... Czeka swego Ukrzyżowanego, a tym Ukrzyżowanym masz być ty.

Wybieraj takie umartwienia, które nie sprawią umartwienia innym.

Gdzie nie ma umartwienia, tam nie ma cnoty.

Umartwienie wewnętrzne. — Nie wierzę w twe umartwienia wewnętrzne, jeśli widzę, że pogardzasz, że nie praktykujesz umartwienia zmysłów.

Wypijmy do ostatniej kropli kielich cierpienia w tym nędznym życiu doczesnym. — Jakie znaczenie ma cierpienie przez dziesięć, dwadzieścia, pięćdziesiąt lat..., skoro niebo jest na zawsze, na zawsze..., na zawsze!

— A przede wszystkim propter retributionem — a jest to jeszcze lepsza racja od powyższej. Czymże jest cierpienie jeśli się je znosi, by pocieszyć, by przypodobać się Bogu, naszemu Panu, w duchu wynagradzania, w zjednoczeniu z Nim na Krzyżu. Krótko — jeśli się cierpi z Miłości?...

Oczy! Przez nie przenika do duszy wiele niegodziwości. — Ileż to złych doświadczeń jak w przypadku Dawida!... — Gdy będziecie strzegli swego wzroku, skutecznie zapewnicie ochronę swego serca.

Po cóż tyle patrzeć, skoro “swój świat” nosisz w samym sobie?

Świat podziwia jedynie ofiarę wystawioną na pokaz, ponieważ nie zna wartości ukrytej i cichej ofiary.

Trzeba oddać się całkowicie, trzeba wyrzec się wszystkiego. Trzeba, by ofiara była całopalna.

Oto paradoks: aby Żyć, należy umrzeć.

Pamiętaj, że serce jest zdrajcą. — Zamykaj je na siedem spustów.

Wszystko to, co nie prowadzi ciebie do Boga, stanowi przeszkodę. Wyrwij to i odrzuć daleko.

Komuś, kto miał wybuchowego i nieokrzesanego przełożonego, Pan kazał modlić się takimi słowami: Wielkie Ci dzięki, Boże mój, za skarb prawdziwie Boży, gdzież bowiem znalazłbym kogoś takiego, kto by na każdą moją uprzejmość odpowiedział kopnięciem?

Przezwyciężaj siebie codziennie, od pierwszej chwili, wstając dokładnie o ustalonej porze, nie ulegając ani na chwilę lenistwu.

Jeżeli z pomocą Bożą przezwyciężysz się, już nadrobiłeś sporo na resztę dnia.

Nic nie demoralizuje tak bardzo jak klęska w pierwszej potyczce!

Ciągle wychodzisz pokonany. — Postaw sobie za każdym razem za cel zbawienie czyjejś duszy lub jej uświęcenie, albo jej powołanie do apostolstwa... — Wówczas będę pewny twego zwycięstwa.

Nie bądź rozlazłym, mięczakiem. — Najwyższy czas, ażebyś pozbył się tego osobliwego współczucia, jakim darzysz samego siebie.

Powiem ci, jakie są skarby człowieka na tej ziemi, abyś nie gardził nimi: głód, pragnienie, upał, zimno, cierpienie, pohańbienie, ubóstwo, samotność, zdrada, oszczerstwo, więzienie...

Trafił w sedno ten, kto powiedział, że dusza i ciało to dwaj wrogowie, którzy nie mogą się rozstać i dwaj przyjaciele, którzy siebie nawzajem nie znoszą.

Ciału należy dawać nieco mniej niż potrzebuje. W przeciwnym razie, zdradza.

Jeżeli byli świadkami twoich błędów i twoich słabości, czemuż nie mają być świadkami twojej pokuty?

Dojrzałe owoce umartwienia duszy to zrozumienie i wyrozumiałość dla cudzych błędów i słabości, a brak tolerancji dla własnych.

Jeżeli ziarno pszenicy nie obumrze, pozostanie bezpłodne. — Czy nie pragnąłbyś stać się ziarnem pszenicy, obumrzeć przez umartwienie i wydać ziarniste kłosy? — Niech Jezus pobłogosławi twój łan!

Nie przezwyciężasz się, nie umartwiasz, gdyż jesteś pyszny. — Twierdzisz, że wiedziesz życie pokutne? Nie zapominaj, że pycha może iść w parze z pokutą... — Co więcej, czy ten żal, który czujesz, żal spowodowany twoim upadkiem i brakiem wielkoduszności jest prawdziwą skruchą, czy też po prostu drobną wściekłością, bo zdałeś sobie sprawę, żeś taki mały i taki bezsilny? — Jakże daleko jesteś od Jezusa jeżeli nie jesteś pokorny..., choćby twoja rózga codziennie rozkwitała nowymi pąkami róż!

Jakiż to za smak żółci i octu, piołunu i gorczycy! Co za podniebienie tak wyschnięte, zwiotczałe i popękane! — To wrażenie fizjologiczne wydaje się niczym w porównaniu z niesmakiem, jaki czujesz w duszy.

— Faktem jest, że “żąda się od ciebie więcej”, a ty nie potrafisz zdobyć się na to. — Ukórz się. Zastanów się, czy ten gorzki smak pozostałby w twoich ustach i w twojej duszy, gdybyś uczynił wszystko, na co cię stać?

Zamierzasz wymierzyć sobie dobrowolnie karę za słabość i brak wielkoduszności? — Dobrze, ale niech to będzie pokuta dyskretna, jakbyś ją wymierzał wrogowi, który zarazem jest naszym bratem.

Radość biednych istot ludzkich, nawet gdy wynika z powodów nadprzyrodzonych, zawsze pozostawia pewien posmak goryczy. — A coś ty myślał? — Na tym padole cierpienie jest solą naszego życia.

Ilu jest takich, którzy daliby się ukrzyżować by ich podziwiało tysiące widzów, a nie potrafią znosić po chrześcijańsku drobnych ukłuć dnia powszedniego. — Zastanów się więc, które bohaterstwo jest większe.

Czytaliśmy — ty i ja — heroicznie pospolity żywot pewnego człowieka Bożego. — I widzieliśmy jak walczył przez miesiące i lata (jakaż “buchalteria” jego szczegółowego rachunku sumienia!), poczynając od śniadania: dziś zwycięstwo, jutro porażka... Odnotowywał: “nie jadłem masła... jadłem masło!”

Obyśmy też my przeżywali — ty i ja — naszą... “tragedię” masła.

Chwila bohaterska. — Jest nią punktualna godzina wstawania. Bez wahania: jedna myśl nadprzyrodzona i... zerwij się! — Chwila bohaterska: oto umartwienie, które wzmacnia twoją wolę, a nie osłabia twej natury.

Przyjmij z wdzięcznością jako niezwykłą łaskę tę świętą odrazę, którą czujesz do samego siebie.