Burza prześladowań bywa pożyteczna.

— Cóż się traci? Nie traci się tego, co i tak jest już stracone. — Jeśli drzewo nie zostanie wyrwane z korzeniami — a nie ma nawałnicy, która mogłaby wyrwać drzewo Kościoła — padają na ziemię jedynie uschłe gałęzie... To dobrze, że one odpadły.

Zgoda, ta osoba zachowała się wobec ciebie niewłaściwie. — Ale ty, czyś nie zachował się gorzej wobec Boga?

Gdziekolwiek przeszedłeś, o Jezu, nie pozostało obojętne ani jedno serce. — Albo Ciebie miłują, albo Ciebie nienawidzą.

Gdy śladem Twoim idzie prawdziwy apostoł spełniając swój obowiązek, czyż może mnie dziwić — przecież to drugi Chrystus! — że wywołuje podobnie uczucia serdeczności lub pogardy?

Znowu się skarżysz... Że coś tam powiedzieli, że coś napisali... Na korzyść, przeciw... Z dobrą czy mniej dobrą wolą... Niedopowiedzenia i oszczerstwa, panegiryki i słowa podziwu..., głupstwa i rzeczy słuszne...

— Nie bądź głupi! Gdy idziesz prostą drogą do celu, z głową i sercem oszalałymi dla Boga, cóż cię obchodzi nawoływanie wiatru, lub śpiew świerszcza, beczenie, rżenie albo wszelkie pomruki?...

— A przy tym... to nieuniknione: nie buduj bram na otwartym polu.

Rozwiązały się wszystkie języki i doznałeś zniewag, które tym bardziej cię dotknęły, żeś się ich nie spodziewał.

Twoją nadprzyrodzoną reakcją powinno być przebaczenie — a nawet prośba o przebaczenie — i spożytkowanie tego doświadczenia, aby oderwać się od stworzeń.

Gdy przyjdzie cierpienie, pogarda..., Krzyż, zastanów się: I czymże jest to wszystko w porównaniu z tym, na co zasługuję?

Spadła na ciebie wielka udręka?

— Masz trudności? Powtarzaj uważnie z namaszczeniem, tę mocną i mężną modlitwę:

“Niech się dzieje, niech się spełnia, niechaj będzie pochwalona i na wieki wywyższona ponad wszystko najsprawiedliwsza i najukochańsza Wola Boża. — Amen! — Amen!”

— A zapewniam cię, że doznasz spokoju.

Znosisz cierpienia w tym życiu..., które jest tylko snem..., krótkim snem. — Ciesz się, gdyż twój Ojciec-Bóg bardzo cię miłuje, a jeśli nie będziesz stawiać przeszkód, sprawi, że po przykrym śnie nastąpi miłe przebudzenie.

Boli cię, że nie odpłacono ci wdzięcznością za wyrządzoną przysługę.

— Odpowiedz mi na te dwa pytania: Czy ty również jesteś wdzięczny Jezusowi Chrystusowi?... Czy wyrządziłeś tę przysługę myśląc tylko o wdzięczności ziemskiej?

Nie rozumiem, czemu się trwożysz. — Wrogowie Chrystusa nigdy nie odznaczali się zbytnią logiką.

Po zmartwychwstaniu Łazarza powinni byli poddać się i uznać boską naturę Jezusa. — A jednak nie! Zabijmy — powiedzieli — Tego, który daje życie!

A dziś jest tak, jak wtedy.

W chwilach walki i przeciwności, gdy może niejeden z tych “zacnych” piętrzy przeszkody na twej drodze, wznieś swoje serce apostolskie ku górze i słuchaj Chrystusa mówiącego o ziarnie gorczycznym i o kwasie. — I zwróć się do Niego: edissere nobis parabolam, wyłóż mi tę przypowieść.

A wnet poznasz radość z oglądania przyszłego zwycięstwa: oto ptaki niebieskie znajdą się pod osłoną rozpoczynającej się pracy apostolskiej, i całe ciasto zostanie zakwaszone.

Gdy przyjmujesz udrękę z trwożliwym sercem tracisz radość i spokój, i narażasz się na to, że to przeżycie nie przyniesie ci żadnej korzyści duchowej.

Wydarzenia publiczne zmusiły cię, do dobrowolnego zamknięcia się, a w tych okolicznościach jest to bodaj gorsze niż zamknięcie w więzieniu. I oto osobowość twoja popadła w zaciemnienie.

Nie znajdujesz pola do działania; wszędzie egoizm, niezdrowa ciekawość, brak zrozumienia i niechętne szepty. — I cóż? Zapominasz o swojej wolnej woli o potędze “dziecka”? — Brak liści i kwiatów (działalność zewnętrzna) nie wyklucza rozmnażania się i rozrastania korzeni (życie wewnętrzne).

Pracuj! Sprawy wezmą inny obrót, a wówczas dasz z siebie więcej niż poprzednio, a owoce twej pracy będą smaczniejsze.

Urągają ci? — Nie obrażaj się, nie słuchaj rady, jaką ci poddaje twoja pycha. — Pomyśl: wykazują wobec mnie wiele serca. Ile spraw przemilczeli!

Krzyże, udręki, trudy — będą do końca życia. — Właśnie taką drogą szedł Chrystus, a uczeń nie jest wyższy od Nauczyciela.

Zgadzam się: jest wiele walk na zewnątrz, i to cię częściowo usprawiedliwia. — Ale jest także wewnętrzna zmowa — przyjrzyj się dokładnie — a tu już nie widzę usprawiedliwienia.

Czy słyszałeś z ust Mistrza przypowieść o krzewie winnym i o latoroślach? — Pociesz się: wymaga od ciebie wiele, boś jest latoroślą owocującą... I przycina ci pędy, ut fructum plus afferas — abyś wydawał więcej owoców.

Oczywiście, iż przycinanie i wyrywanie boli. Ale za to później, jak wspaniałe jest owocowanie, jaka dojrzałość w dziełach!

Niepokoisz się. — Posłuchaj! Niezależnie od tego, co dzieje się w twoim życiu wewnętrznym i w świecie, który cię otacza, nigdy nie zapominaj, że wydarzenia i osoby mają względną wartość. — Uspokój się, przeczekaj, aż minie nieco czasu, a następnie, patrząc z daleka beznamiętnie na sprawy i ludzi, posiądziesz perspektywę, która pozwoli ci ustawić każdą rzecz na właściwym miejscu i ocenić właściwe jej rozmiary.

Postępując w ten sposób, zdobędziesz się na obiektywizm i zaoszczędzisz sobie wiele niepokoju.

Zła noc, spędzona w niewygodnej gospodzie. — Mówią, że tak właśnie określiła życie doczesne Matka Teresa od Jezusa. — Prawda, że trafne jest to porównanie?

W czasie zwiedzania słynnego klasztoru pewna zagraniczna dama poczuła głębokie współczucie na widok ubóstwa gmachu. “Zapewne wasze życie jest bardzo uciążliwe, prawda?” Zadowolony mnich ograniczył się do takiej odpowiedzi: “Jak ci się, braciszku, zachciało, tak niech teraz cierpi ciało!”.

Te słowa, z taką radością wypowiedziane przez owego świątobliwego męża, powtarzam ci ze smutkiem, gdy twierdzisz, że nie jesteś szczęśliwy.

Zamartwiać się? — Przenigdy: znaczyłoby to, żeś utracił pokój.

Osłabienie fizyczne. — Jesteś... rozbity.

— Odpocznij. Powstrzymaj tę działalność zewnętrzną.

— Poradź się lekarza. Bądź posłuszny i nie przejmuj się.

Wkrótce powrócisz do swego trybu życia i, jeżeli będziesz wiernym, twoje apostolstwo będzie jeszcze lepsze.