Nie zapominaj: najwięcej posiada ten, kto najmniej potrzebuje. — Nie stwarzaj sobie potrzeb.

Oderwij się od dóbr tego świata. — Kochaj i stosuj ubóstwo ducha, zadowalaj się tym, co wystarcza, aby prowadzić życie pełne prostoty i umiarkowania.

— Inaczej nigdy nie będziesz apostołem.

Prawdziwe ubóstwo nie polega na tym, by nie posiadać, lecz na dobrowolnym oderwaniu się od ziemskich dóbr.

— Przeto nie brakuje ubogich, którzy w rzeczywistości są bogaczami. I odwrotnie.

Jeżeli jesteś Bożym człowiekiem, pogardzaj bogactwami z taką mocą, z jaką ich pożądają ludzie zapatrzeni w sprawy tego świata.

Tyle przywiązania do spraw ziemskich! — Wkrótce wypadną ci z rąk, bowiem skarby bogacza nie idą wraz z nim do grobu.

Nie masz ducha ubóstwa, jeżeli mogąc wybierać w taki sposób, by nikt tego nie zauważył, nie wybierasz dla siebie tego, co najgorsze.

Divitiae, si affluant, nolite cor apponere — jeżeli bogactwa napływają do twoich rąk, nie wkładaj w nie swego serca. — Staraj się używać ich z hojnością. A jeśli konieczne, heroicznie.

— Bądź ubogi duchem.

Nie kochasz ubóstwa, jeżeli nie kochasz tego, co niesie ze sobą.

Ile świętych środków posiada ubóstwo!

— Czy pamiętasz? W chwili największych trudności finansowych tego dzieła apostolskiego dałeś mu wszystko co miałeś, aż do ostatniego grosza.

— Wówczas kapłan Boży oświadczył ci: “Ja również dam ci wszystko, co posiadam”. — Ty na kolana. I... “Błogosławieństwo Boga Wszechmogącego, Ojca, Syna i Ducha Świętego niechaj zejdzie na ciebie i pozostanie z tobą na zawsze”.

— Dotąd trwasz w przekonaniu, że zapłacono ci hojnie.