Niektórzy przechodzą przez życie jakby przejściem podziemnym i nie są w stanie ocenić wspaniałości, bezpieczności i ciepła, płynących od słońca wiary.

Z jaką nikczemną błyskotliwością knuje szatan swoje wypady przeciw naszej Wierze Katolickiej!

Odpowiadajmy mu zawsze, nie wdając się w dyskusję: Jestem synem Kościoła.

Czujesz w sobie ogrom wiary... — Ten, kto ci daje tę wiarę, dostarczy ci również środków.

Słuchaj duszo apostolska, co ci mówi św. Paweł: Justus ex fide vivit — Sprawiedliwy z wiary żyć będzie.

— Jakże możesz dopuszczać, aby jej ogień przygasał?

Wiara. — Smutek ogarnia, na widok, jak wielu chrześcijan ma jej pełno na ustach, a jak niewielu i jak rzadko napełnia nią swoje czyny.

— Wydawałoby się, iż chodzi tu o cnotę tylko jej głoszenia a nie do praktykowania.

Proś pokornie Pana, aby pomnożył twoją wiarę. — A w nowym świetle łatwiej ocenisz różnice między ścieżkami świata i twoją drogą apostolską.

Z jaką pokorą i prostotą opowiadają Ewangeliści o wydarzeniach uwydatniających słabą i chwiejną wiarę Apostołów!

— Nie traćmy, ty i ja, nadziei, że osiągniemy wiarę tak mocną i niezachwianą, jaką posiedli później ci sami Apostołowie.

Jakżeż piękna jest nasza Wiara Katolicka! — Rozwiązuje wszystkie nasze niepokoje, uspokaja umysły i napełnia serca nadzieją.

Nie jestem “maniakiem cudów”. — Powiedziałem ci, że dla utwierdzenia mnie w wierze wystarczą mi cuda opisane w Ewangeliach. — Ale smucę się, że tylu chrześcijan — nawet tych pobożnych, “apostolskich”! — uśmiecha się, gdy jest mowa o drogach nadzwyczajnych i wydarzeniach nadprzyrodzonych. — Wtedy mam chęć oświadczyć im: tak, dziś również dzieją się cuda. My byśmy je sprawiali, gdybyśmy posiadali wiarę!

Roznieć swoją wiarę. — Chrystus nie jest postacią, która przeminęła. Nie jest wspomnieniem, które się gubi w historii.

Żyje! Powiada św. Paweł: Jesus Christus heri et hodie; ipse et in saecula! — Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki!

Si habueritis, fidem, sicut granum sinapisis — Jeżeli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy!...

— Jakaż wielka obietnica zawarta jest w tym powiedzeniu Mistrza!

Bóg zawsze jest ten sam. — Potrzeba jest ludzi wiary, a ponowią się cuda, o których czytamy w Piśmie świętym.

— Ecce non est abbreviata manus Domini — Nie! Ręka Boża, Jej moc, nie zmniejszyła się!

Nie mają wiary. — Za to mają zabobony. Śmiech i wstyd sprawił nam ów wpływowy człowiek, który tracił panowanie nad sobą usłyszawszy pewne słowo, samo przez się obojętne i niegroźne — ale według niego zawierające złą wróżbę — albo widząc krzesło wirujące na jednej nodze.

Omnia possibilia sunt credenti — Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy. — Są to słowa Chrystusowe.

— Co robisz, że nie mówisz z apostołami: adauge nobis fidem — przymnóż mi wiary!?