Josemaría Escrivá Obras
301

Oto sekret. — Głośny sekret: te światowe kryzysy spowodowane są brakiem świętych.

— Pan Bóg chce mieć garstkę “swoich” ludzi w każdej ludzkiej dziedzinie działalności. — Wówczas... pax Christi in regno Christi — pokój Chrystusa w królestwie Chrystusowym.


302

Twój krucyfiks. — Jako chrześcijanin powinieneś zawsze mieć przy sobie krucyfiks. I kłaść go na biurku, przy którym pracujesz. I całować go, gdy udajesz się na spoczynek i gdy się budzisz. Całuj go też wtedy, gdy twoje nędzne ciało buntuje się przeciw duszy.


303

Porzuć ten lęk przed zwracaniem się do Pana po imieniu — Jezu — i przed mówieniem Mu, że Go kochasz.


304

Zdobądź się codziennie na kilka minut tej błogosławionej samotności, która jest tak potrzebna do podtrzymywania życia wewnętrznego.


305

Napisałeś do mnie: “Prostota jest jakby solą doskonałości. A tego właśnie mi brakuje. Chciałbym ją zdobyć z Jego i twoją pomocą”. — Nie zabraknie ci ani Jego, ani mojej pomocy. — Zastosuj właściwe środki.


306

Już Hiob — wiele wieków temu — powiedział, że życie człowieka na ziemi jest bojowaniem. — A wciąż jeszcze nie brak wygodnisiów, którzy nie przyjęli tego do wiadomości.


307

Ten nadprzyrodzony sposób postępowania jest prawdziwą taktyką wojskową. — Prowadzisz wojnę — codzienne potyczki twojego życia wewnętrznego — na pozycjach położonych daleko od głównych murów twojej fortecy.

I nieprzyjaciel tam właśnie uderza: w twoje drobne umartwienia, w twoją codzienną modlitwę, w twoją uporządkowaną pracę, w twój plan życia. Trudno więc mu podejść do podatnych na szturm bastionów twojego zamku. — A jeśli do nich dotrze, to i tak bezskutecznie.


308

Oto słowa twojego listu: “Radość i pokój. Nigdy nie będę w stanie przeżywać prawdziwej radości, jeśli nie ma we mnie pokoju. A czymże jest pokój? Pokój to coś ściśle związanego z wojną. Pokój jest konsekwencją zwycięstwa. Pokój wymaga ode mnie ciągłej walki. Bez walki nie będę mógł mieć pokoju”.


309

Spójrz, jak głębokie miłosierdzie tkwi w sprawiedliwości Bożej! — Bo ludzkie trybunały wymierzają karę temu, kto przyznał się do winy, natomiast trybunał Boży udziela przebaczenia.

Niech będzie błogosławiony święty sakrament pokuty!


310

Induimini Dominum Jesum Christum — Przyobleczcie się w naszego Pana Jezusa Chrystusa, powiedział św. Paweł do Rzymian. — To właśnie w sakramencie pokuty ty i ja przyoblekamy się w Jezusa Chrystusa i Jego zasługi.


311

Wojna! — “Wojna — powiadasz — ma cel nadprzyrodzony, nieznany światu; wojna była dla nas...”. — Wojna jest największą przeszkodą łatwej drogi. — Lecz w końcu będziemy musieli ją pokochać, tak jak zakonnik powinien pokochać swoją dyscyplinę.


312

Potęga Twojego imienia, o Panie! Zacząłem swój list tak, jak zazwyczaj to czynię: “Niech Jezus ma cię w swojej opiece!”.

A w odpowiedzi czytam: “Słowa: ŤNiech Jezus ma cię w swojej opiece!ť już mnie ochroniły przed wielkim niebezpieczeństwem. Niechże On ma także w swojej opiece wszystkich”.


313

“Ponieważ Pan mi pomaga ze swoją nieustanną szczodrobliwością, postaram się odpłacić Ťwysubtelnieniemť swoich manier” — powiedziałeś. — Nie miałem tu nic do dodania.


314

Napisałem ci w liście: “Polegam na tobie: zastanów się, co możemy zrobić!”. — A cóż innego moglibyśmy zrobić, niż polegać na Nim!


315

Misjonarz. — Marzysz, by zostać misjonarzem. Ogarnia cię żar — jak Franciszka Ksawerego. Chciałbyś zdobyć dla Chrystusa całe imperium: Japonię, Chiny, Indie, Rosję, zimne kraje Europy Północnej, Amerykę, Afrykę albo Australię?

— Podsycaj w swoim sercu ten żar, ten głód dusz. Ale nie zapominaj, że jesteś lepszym misjonarzem, będąc posłusznym. Oddalony geograficznie od terenów apostolskich, pracujesz i “tu”, i “tam”. Czyż nie czujesz — jak Franciszek Ksawery! — zmęczenia rąk po udzieleniu chrztu tylu ludziom?


316

Mówisz, że tak, że chcesz. — Dobrze. Ale czy chcesz tak, jak skąpiec pragnie swojego złota, jak matka kocha swoje dziecko, jak człowiek ambitny pragnie zaszczytów, jak nieszczęsny rozpustnik pragnie rozkoszy? — Nie? — W takim razie nie chcesz.


317

Ileż zapału wkładają ludzie w sprawy doczesne! W marzenia o zaszczytach, żądzę bogactwa, pożądania zmysłowe. — Mężczyźni i kobiety, bogaci i ubodzy, starcy i ludzie dojrzali, młodzi, a nawet dzieci: wszyscy jednakowo. — Kiedy ty i ja włożymy tyle samo zapału w sprawy naszej duszy, będziemy mieli żywą i czynną wiarę; i nie będzie takiej przeszkody, której nie potrafilibyśmy pokonać w naszych przedsięwzięciach apostolskich.


318

Jakże trafne wydają się tobie, sportowcowi, te słowa Apostoła: Nescitis quod ii, qui in stadio currunt omnes quidem currunt, sed unus accipit bravium? Sic currite ut comprehendatis — Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali!


319

Skup się. — Odszukaj w sobie Boga i posłuchaj Go!


320

Podsycaj te szlachetne myśli, budzące się w tobie święte pragnienia... — Od jednej iskry może zapłonąć ogień.


321

Duszo apostolska, czyż ta zażyłość z Jezusem — tak blisko Niego, przez tyle lat! — nie mówi ci nic?


322

To prawda, że nasze Tabernakulum zawsze nazywam Betanią... — Zostań przyjacielem przyjaciół Mistrza: Łazarza, Marty, Marii. — A wówczas nie będziesz już pytał, dlaczego nazywam Betanią nasze Tabernakulum.


323

Wiesz, że istnieją “rady ewangeliczne”. Ich zachowywanie oznacza wielką delikatność Miłości. — Mówią, że to droga dla niewielu. — Niekiedy myślę, że mogłaby stać się drogą dla wielu.


324

Quia hic homo coepit aedificare et non potuit consummare! — Zaczął budować. A nie zdołał wykończyć! Przykra to uwaga, która — jeżeli tylko zechcesz — nie będzie dotyczyć ciebie: masz bowiem wszelkie środki, aby doprowadzić do samego końca dzieło swojego uświęcenia: łaskę Bożą i własną wolę.


Poprzedni Następny