Dzieci... Jakże starają się godnie zachować, gdy są w obecności swoich rodziców!

Podobnie dzieci królewskie w obecności swego ojca, króla, jakże starają się zachowywać godność monarszą!

A ty... czyż nie wiesz, że zawsze znajdujesz się w obliczu Wielkiego Króla, twojego Ojca-Boga?

Nie podejmuj żadnej decyzji bez uprzedniego przemyślenia jej w obecności Boga.

Musimy utwierdzać się w przekonaniu, że Bóg znajduje się przy nas bez przerwy. — Żyjemy tak, jak gdyby Pan przebywał hen daleko, wśród blasku gwiazd, a zapominamy, że również jest stale u naszego boku.

A jest obecny jako miłujący Ojciec — każdego z nas kocha mocniej, niż wszystkie matki na świecie zdolne są kochać swoje dzieci — wspierając nas, dając nam natchnienie, błogosławiąc... i przebaczając.

Ileż to razy zdołaliśmy rozpogodzić zasępione oblicza rodziców, przyrzekając po jakiejś psocie: “nigdy więcej tego nie zrobię!” — Być może tego samego dnia ponownie nabroiliśmy... — A wówczas nasz ojciec udawanym srogim głosem, z poważną miną karci nas... a równocześnie kraje mu się serce, gdyż zna nasze słabości i myśli: “Biedactwo, jakże się stara być grzecznym!”

Konieczne jest, byśmy się przepoili, byśmy się nasycili świadomością, iż Ojcem, prawdziwie Ojcem naszym jest ten nasz Pan, który znajduje się przy nas i w niebiosach.

Naucz się często w ciągu dnia wznosić serce w dziękczynieniu Bogu. — Za to, że daje ci to lub tamto. — Za to, że pogardzono tobą. — Za to, że nie masz tego, co potrzebujesz, lub za to, że właśnie masz.

Za to, że uczynił tak piękną swoją Matkę, która jest także twoją Matką. — Za to, że stworzył słońce i księżyc, i tamto zwierzę, i tę roślinę. — Za to, że kogoś obdarzył wymową, a ciebie uczynił takim mrukiem...

Dziękuj Mu za wszystko, bo wszystko jest dobre.

Nie bądź tak zaślepionym lub tak bezmyślnym, żeby na widok murów lub wieży domów Pańskich nie przenieść się w głąb każdego Tabernakulum. — On czeka na ciebie.

Nie bądź tak zaślepionym lub tak bezmyślnym, żeby nie odmówić jakiegoś aktu strzelistego do Maryi Niepokalanej, gdy przechodzisz obok tych miejsc, o których wiesz, że tam obrażają Chrystusa.

Czyż nie ogarnia cię radość, gdy idąc swoją codzienną drogą pośród ulic miasta odkrywasz jeszcze jedno Tabernakulum!?

Pewien człowiek, pełen modlitwy mawiał: niech Jezus będzie celem naszych dążeń; Miłością naszego serca; przedmiotem naszych rozmów; wzorem naszych działań.

Stosuj te święte “ludzkie sposoby”, które ci doradzałem, aby nie zapominać o obecności Bożej: akty strzeliste, akty Miłości i zadośćuczynienia, komunie duchowe, “spojrzenia” na wizerunek Najświętszej Maryi Panny...

Sam! — Nie jesteś sam. Wielu nas towarzyszy ci z daleka. — A ponadto..., w twej duszy w stanie łaski zamieszkuje Duch Święty — Bóg z tobą — nadając nadprzyrodzony wydźwięk wszystkim twoim myślom, pragnieniom i czynom.

“Ojcze — mówił mi pewien chłopak (nie wiem, co się z nim stało), dobry student z “La Central” — myślałem o tym, co mi Ojciec powiedział... że jestem dzieckiem Bożym, i nagle na ulicy, poczułem się "napuszony" i wewnątrz pełen pychy... dziecko Boże!”

Poradziłem mu z czystym sumieniem, by wzmagał w sobie taką “pychę”.

Nie wątpię, że jesteś człowiekiem prawym. — Wiem, że postępujesz w obecności Bożej. Ale... jest jedno ale!, twoje czyny obserwują lub mogą obserwować inne osoby, które sądzą po ludzku... I trzeba dać im dobry przykład.

Jeżeli będziesz miał zwyczaj przynajmniej raz w tygodniu dołączyć się do Matki Najświętszej, aby wraz z Nią iść do Jezusa, zobaczysz, jak wzrośnie twoja świadomość obecności Bożej.

Pytasz mnie: “Dlaczego ten drewniany Krzyż?”

— Więc przepiszę dla ciebie słowa pewnego listu: “Gdy odrywam oczy od mikroskopu, wzrok mój pada na czarny i pusty Krzyż. Ten Krzyż bez Ukrzyżowanego — to symbol. Posiada znaczenie, którego inni nie dostrzegają. I ten, który z powodu zmęczenia zamierzał przerwać zajęcie, na nowo pochyla się nad okularem i pracuje dalej. Ów samotny Krzyż domaga się ramion, które by go niosły”.

Pamiętaj o obecności Bożej, a będziesz żył życiem nadprzyrodzonym.