Święta bezczelność jest cechą “życia dziecięcego”. Dziecka nic nie martwi. — Nie ukrywa swoich naturalnych słabości, chociaż wszyscy je widzą.

Ta bezczelność w odniesieniu do życia nadprzyrodzonego prowadzi do następującego rozumowania: pochwała — pogarda..., podziw — drwina..., cześć — zniewaga..., zdrowie — choroba..., bogactwa — ubóstwo..., piękno — brzydota...

Dobrze; no więc?