Nie bądźcie ludźmi małodusznymi, mężczyznami czy kobietami niedorosłymi, krótkowzrocznymi, niezdolnymi do ogarnięcia nadprzyrodzonego chrześcijańskiego horyzontu dzieci Bożych. Bóg i odwaga!

Odwaga nie jest nieroztropnością, ani bezmyślną zuchwałością, ani zwyczajną bezczelnością.

Odwaga jest męstwem, cnotą kardynalną, niezbędną dla życia duszy.

Zdecydowałeś się, bardziej dzięki refleksji aniżeli ognistemu entuzjazmowi. Nie było miejsca na uczucie, chociaż pragnąłeś je przeżyć: oddałeś się przekonawszy się, że Bóg tego chciał.

Od tego momentu nie zdarzyło ci się "odczuć" żadnej poważnej wątpliwości; przeciwnie, w zamian za to przeżywasz spokojną, łagodną radość, która tryska przy różnych okazjach. W ten sposób Bóg odpłaca się za odwagę Miłości.

Przeczytałem przysłowie, bardzo popularne w niektórych kręgach: "Świat należy do Boga, ale Bóg wynajmuje go ludziom dzielnym", i to mnie zastanowiło.

— Na co czekasz?

Nie jestem takim apostołem, jakim być powinienem. Jestem bojaźliwy...

— Czy nie jesteś zastraszony, ponieważ twoja miłość jest za mała? — Zrób coś!

Przeraziły cię trudności, stałeś się "roztropny, umiarkowany i obiektywny".

Pamiętaj, że zawsze pogardzałeś tymi pojęciami, kiedy stają się synonimami tchórzostwa, zastraszenia i wygodnictwa.

— Strach? Jest cechą tych, którzy wiedzą, że czynią źle. Ty, nigdy.

Znaczna ilość chrześcijan zostałaby apostołami, gdyby nie była bojaźliwa.

Ci sami potem się uskarżają, że —jak powiadają — Pan ich opuszcza. A jak oni postępują z Bogiem?

Jest nas wielu; z pomocą Bożą możemy dotrzeć wszędzie — powiadają entuzjaści.

Dlaczego więc upadasz na duchu? Z łaską Bożą możesz dojść do świętości a o to zasadniczo chodzi.

Kiedy sumienie gryzie z tego powodu, że zaniechaliśmy spełnienia czegoś dobrego, jest to znak, że Pan chciał, abyśmy tego nie zaniedbali.

— Istotnie. Co więcej, bądź pewny, że mogłeś to uczynić przy pomocy łaski Bożej.

Nie zapominajmy: Przy spełnieniu woli Bożej poprzez trudności przechodzi się górą... albo dołem... albo bokiem. Ale... trzeba przejść!

Kiedy się pracuje nad rozwinięciem dzieła apostolskiego... “nie" nigdy nie jest odpowiedzią ostateczną. Trzeba nalegać!

Jesteś nader "przezorny" albo zbyt mało "nadprzyrodzony" i dlatego się przechytrzasz: nie wynajduj sam "przeszkód" ani też nie chciej sam wszystkich ich usunąć.

— Może ten, kto cię słucha, jest mniej "przebiegły" i bardziej "wspaniałomyślny" aniżeli ty, a ponieważ liczy się z Bogiem, nie będzie ci stawiał tylu przeszkód.

Bywają aż tak roztropne sposoby działania, że można je określić tylko jednym słowem: tchórzliwość.

Przekonaj się: Kiedy pracuje się dla Boga, nie ma takich trudności, których by nie można było przezwyciężyć, ani takich zniechęceń, które by powodowały kapitulację, ani niepowodzeń godnych tej nazwy, choćby bezowocnymi wydawały się wysiłki.

Twoja wiara jest zbyt mało operatywna: można by powiedzieć, że jest bardziej wiarą świętoszka aniżeli człowieka, który walczy o swoją świętość.

Spokój! Odwaga!

Tymi cnotami rozgrom piątą kolumnę oziębłych, przestraszonych i zdrajców.

Zapewniłeś mnie, że chcesz walczyć bez ustanku. A teraz przychodzisz do mnie z podciętymi skrzydłami.

Popatrz, nawet po ludzku, nie wypada, aby ci dawano wszystko gotowe, bez przeszkód. Coś — dużo! — sam z siebie musisz uczynić. Jakże inaczej staniesz się świętym?

Nie palisz się do pracy w tym nadprzyrodzonym przedsięwzięciu, ponieważ — jak powiadasz — boisz się, że nie będziesz mile widziany, że uczynisz jakiś krok niefortunny. —Jeśli więcej byś myślał o Bogu, te niedorzeczności by zniknęły.

Czasami uważam, że garstka nieprzyjaciół Boga i Jego Kościoła żyje dzięki strachliwości wielu dobrych ludzi, i przejmuj mnie wstyd.

Kiedyśmy rozmawiali, twierdził, że wolałby nigdy nie wychodzić z szałasu, w którym mieszka, ponieważ bardziej mu się podoba liczenie belek w swojej stajni aniżeli gwiazd na niebie.

— Jest wielu takich niezdolnych do odcięcia się od błahostek, aby wznieść oczy ku niebu; Najwyższy czas, by uzyskali zdolność widzenia wyżej!

Rozumiem radość nadprzyrodzoną i ludzką człowieka, który miał szczęście być w czołówce podczas boskiego siewu.

"Wspaniale jest czuć się tym jedynym, który ma poruszyć całe miasto i jego okolice" — powtarzał sobie.

Nie czekaj na uzyskanie większych środków lub na nadejście innych ludzi. Dusze potrzebują cię dzisiaj, teraz.

Bądź zuchwały w swej modlitwie, a Pan przemieni cię z pesymisty na optymistę; z bojaźliwego na odważnego; z lękliwego w duchu na człowieka wiary, na apostoła!

Problemy, które dawniej cię przygnębiały — wydawały ci się najwyższymi górami — całkowicie zanikły, rozwiały się cudownie, jak wtedy, kiedy Pan nakazał wiatrom i wodom, aby się uciszyły.

— I pomyśleć, że jednak wątpiłeś!

"Nie pomagajcie tyle Duchowi Świętemu!" — powiedział mi przyjaciel w żartach, ale z poważnym lękiem.

— Odpowiedziałem: Myślę, że "pomagamy Mu" za mało.

Kiedy widzę tyle tchórzostwa, tyle fałszywej roztropności w mężczyznach, w kobietach, bardzo chce mi się ich zapytać: czy to znaczy, że wiara i ufność są tylko do głoszenia a nie do praktykowania?

Odkrywasz w sobie postawę która ci się wydaje dość rzadko spotykana: z jednej strony lęk, gdy patrzysz w głąb siebie; z drugiej pewność i otucha, gdy patrzysz w górę.

— Nie przejmuj się: jest to znak, że coraz lepiej poznajesz siebie i (co najważniejsze!) że coraz lepiej poznajesz Jego.

Widziałeś? — Z Nim potrafiłeś! Dlaczego się dziwisz?

— Uwierz mi: nie masz się czemu dziwić. Kiedy będziesz ufał Bogu — ufał prawdziwie! — rzeczy okażą się łatwe i, co więcej, zawsze będziesz przekraczał granice tego, co sobie wyobrażałeś.

Czy chcesz żyć świętą odwagą tak, aby Bóg działał poprzez ciebie? — Uciekaj się do Maryi, a Ona będzie ci towarzyszyć w drodze pokory, tak iż w obliczu rzeczy niemożliwych dla ludzkiego umysłu potrafisz odpowiedzieć Fiat! — niech się tak stanie! Słowo to łączy ziemię z Niebem.