Pan nasz Jezus chce, abyśmy szli za Nim z bliska. Nie ma innej drogi. To naśladowanie jest dziełem Ducha Świętego w każdej duszy, również w twojej: Bądź uległy, nie stawiaj przeszkód Bogu, pozwól, by twoje nędzne ciało stało się Krzyżem.

Słowo "miłość" może w końcu obrzydnąć, jeżeli się je często powtarza tylko ustami, a nie czyni wiarygodnym przez drobne ofiary.

Umartwienie posiada nadzwyczajną wagę z każdego punktu widzenia:

— Z powodów ludzkich, gdyż ten, co nie umie panować nad sobą, nigdy nie będzie pozytywnie wpływał na innych, i środowisko go pokona, jeżeli będzie schlebiał swoim osobistym zachciankom: będzie człowiekiem bezsilnym, niezdolnym do wielkiego wysiłku, kiedy zaistnieje konieczność.

— Z racji nadprzyrodzonych: Czy nie wydaje ci się słuszne, że przez te małe akty pokuty i wyrzeczenia okazujemy naszą miłość i przywiązanie do Tego, który z miłości do nas dał nam wszystko?

Duch umartwienia jest najpierw skutkiem a dopiero potem wyrazem Miłości. Jeżeli odmawiasz tych małych ofiar, przyznaj, że słabnie twoja miłość do Tego, który jest Miłością.

Czy nie zauważyłeś tego, że ludzie, którzy się umartwiają, dzięki swojej prostocie cieszą się bardziej z dobrych rzeczy tego świata aniżeli inni?

Bez umartwienia nie ma szczęścia na ziemi.

Kiedy się zdecydujesz na życie w umartwieniu, stanie się bogatsze twoje życie wewnętrzne i twoja działalność będzie o wiele bardziej owocna.

Nie powinniśmy zapominać: we wszystkich przedsięwzięciach ludzkich muszą się znaleźć mężczyźni i kobiety, którzy w swoim życiu i w czynach dźwigają Krzyż Chrystusowy — wzniesiony, widzialny, pokrzepiający; symbol pokoju, radości; symbol Odkupienia, jedności rodzaju ludzkiego, miłości, którą Bóg Ojciec, Bóg Syn i Bóg Duch Święty, Trójca Przenajświętsza żywiła i żywi wobec ludzkości.

"Nie będzie się Ojciec śmiał, jeżeli powiem, że — przed paroma dniami — przyłapałem się na tym, że ofiaruję Panu w sposób spontaniczny ofiarę złożoną z cennego dla mnie czasu, który poświęciłem, żeby naprawić jednemu z moich maleństw zepsutą zabawkę?"

— Nie śmieję się, cieszę się! Gdyż z taką Miłością Bóg troszczy się o naprawienie naszych niedoskonałości.

Bądź człowiekiem umartwionym, ale nie pozbawionym serca i zgorzkniałym. — Bądź skupiony, ale nie skulony.

Dzień bez umartwienia jest dniem straconym, gdyż nie wyrzekliśmy się siebie, nie złożyliśmy Bogu całopalnej ofiary.

Czy nie sprzeciwiłeś się kiedyś w czymś swym zachciankom, swym kaprysom? — Popatrz, że Ten, kto tego od ciebie wymaga, jest przybity do Krzyża, cierpi niewypowiedzianie ciałem i duszą, i nosi koronę z cierni na głowie... dla ciebie.

Okazujesz się okropnym "teoretykiem"... Ale nie ustępujesz nawet co do nieznacznych drobiazgów! — Nie wierzę w tego twojego ducha umartwienia!

W trosce o małe rzeczy przejawia się stały duch umartwienia. Jest to droga uprzyjemniania życia innym ludziom.

Wolę cnoty aniżeli wyrzeczenia — mówi innymi słowami Jahwe do ludu wybranego, który okłamuje samego siebie przez formalne obrzędy zewnętrzne.

— Dlatego mamy praktykować pokutę i umartwienie jako prawdziwe dowody miłości do Boga i bliźniego.

W modlitewnym rozmyślaniu Męka Chrystusa wykracza poza zimne ramy historii lub nabożnego rozważania, i staje przed oczyma jako straszliwa, przygniatająca, okropna, krwawa — pełna Miłości.

— I czuje się, że grzech nie sprowadza się do małego "błędu ortograficznego": oznacza krzyżowanie, rozrywanie uderzeniami młota rąk i nóg Syna Bożego, i pękanie Jego serca.

Jeżeli prawdziwie chcesz być duszą pokutną — pokutującą i radosną — winieneś nade wszystko strzec swojego czasu poświęconego modlitwie — modlitwy wewnętrznej, szczodrej, długiej — i winieneś się starać modlić się nie w chwilach dobrego nastroju, lecz o stałej godzinie, zawsze ilekroć to jest możliwe. Nie zaniedbuj tych szczegółów.

Bądź niewolnikiem tego codziennego kultu Bożego, a zapewniam cię, że będziesz się czuł ustawicznie radosnym.

Zwycięstwo chrześcijanina tkwi w Krzyżu, w wyrzeczeniu się siebie, ponieważ przez to pozwala, by działała Wszechmoc Boża.

Kiedy wspominasz swoje minione życie, bez troski i ofiary, zastanów się, ile czasu straciłeś i jak możesz to nadrobić: poprzez pokutę i większe oddanie się.

Kiedy pomyślisz o tym wszystkim, co w twoim życiu pozostanie bez wartości, gdyż nie ofiarowałeś tego Bogu, powinieneś poczuć się skąpcem: spragnionym odzyskania wszystkiego, również nie pomijając żadnego bólu. — Gdyż, jeżeli ból towarzyszy stworzeniu, czymże jest marnotrawienie go, jeżeli nie głupotą?

Posiadasz ducha sprzeciwu, opozycji?... Dobrze, wykorzystuj go, by sprzeciwiać się sobie, wyrzekać się samego siebie!

Kiedy Święta Rodzina odpoczywa, pojawia się Anioł i rozkazuje Józefowi, aby uciekali do Egiptu. Maryja i Józef biorą Dziecię i niezwłocznie wybierają się w drogę. Nie buntują się, nie wymawiają się, nie czekają, aż minie noc... Powiedz naszej Matce, Najświętszej Maryi Pannie i naszemu Ojcu i Panu, świętemu Józefowi, że pragniemy przyjąć ochoczo każdą przeciwność jako okazję do biernej pokuty.

Piszę ten numer, abyśmy, ty i ja, zakończyli tę książkę z uśmiechem, i żeby byli spokojni naiwni czytelnicy, którzy w prostocie lub złośliwości doszukiwali się kabały w 999 punktach "Drogi".