Obłuda prowadzi tych, którzy ją uprawiają do przykrego życia w goryczy i urazach.

Wobec takich propozycji jak Herodowa: "Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon", prośmy Ducha Świętego o pomoc, aby nas strzegł przed "protekcjami lub pięknymi obiecankami" ludzi o pozornie dobrych zamiarach.

— Nie zabraknie nam światła Pocieszyciela, jeżeli, jak Mędrcy, będziemy szukać prawdy i mówić w sposób szczery.

Że są tacy, którzy protestują, gdy stawiasz sprawę jasno?

— Może ich gryzie nieczyste sumienie i chcą to w ten sposób zamaskować.

— Wytrwaj w twoim postępowaniu, aby im pomóc się zmienić.

Dopóki złośliwie interpretujesz cudze intencje, nie masz prawa wymagać zrozumienia dla samego siebie.

Ustawicznie powiadasz, że jest co poprawiać, że konieczna jest reforma. Dobrze... Ale zreformuj samego siebie! — jakże ci bardzo tego potrzeba — i w ten sposób rozpoczniesz prawdziwą reformę.

Do tego czasu nie uwierzę twoim nawoływaniom do odnowy.

Są tacy tak faryzejscy..., że gorszą się, kiedy drugie osoby powtarzają właśnie to, co przedtem słyszały z ich ust.

Jesteś tak wścibski, że wydaje się, iż twoją jedyną misją jest wchodzenie w życie swego bliźniego. A kiedy wreszcie natknąłeś się na człowieka z godnością, o energicznej woli, który cię ustawił na swoim miejscu, uskarżasz się publicznie, że cię obrażono.

— Tak wielki jest twój bezwstyd i tak bardzo wypaczone sumienie... twoje i wielu innych.

Za jednym zamachem chciałbyś sobie przywłaszczyć "szacunek" słusznej opinii i niegodziwe "zalety" opinii przeciwnej...

— To w każdym języku nazywa się obłudą.

Ależ oni są dobrzy!!... Skłonni są do "wybaczenia" tego, co zasługuje jedynie na pochwałę.

Jest to starym fortelem, że prześladowca ogłasza się prześladowanym... — Stara mądrość ludowa powiada o tym tak: rzucić kamienie i zawiązać sobie potem oczy.

Czy nie jest prawdą, że — niestety — wielu przez swoje oszczerstwa uchybia sprawiedliwości, a potem woła o miłosierdzie i uczciwość, żeby ich ofiara nie mogła się bronić?

Jak żałosne jest słowo "ekumenizm" w ustach katolików, którzy ubliżają innym katolikom!

Co za błędne rozumienie obiektywności! Niektórzy patrzą na ludzi lub zadania przez zniekształcające soczewki własnych wad i z gorzką zuchwałością krytykują lub narzucają się jako doradcy.

Konkretne postanowienie: Przy upominaniu lub udzielaniu rad być pomnym obecności Boga i stosować te upomnienia i rady do naszego postępowania.

Nie uciekaj się nigdy do metody — zawsze godnej pożałowania — organizowania oszczerczych napaści przeciwko komukolwiek. Tym bardziej w imię racji moralno-wychowawczych, które nigdy nie usprawiedliwiają działania niemoralnego.

Nie ma obiektywności ani prawości intencji w twoich radach, jeżeli sprawia ci przykrość lub uważasz za dowód braku zaufania to, iż ludzie słuchają również innych osób o ugruntowanej formacji i prawdziwej wierze.

— Jeżeli prawdziwie, jak twierdzisz, interesuje cię dobro dusz lub głoszenie prawdy, dlaczego się obrażasz?

Tajemnicy, której dokonał w Niej Bóg, Maryja nie powierza nawet Józefowi. Również my strzeżmy się, abyśmy nie byli lekkomyślni. Dawajmy należny upust naszym radościom i naszym smutkom: bez szukania dla siebie pochwały lub współczucia, Deo omnis gloria! — wszystko dla Boga!