Czy, świadomi swych obowiązków, możemy pozwolić, aby nam upłynął cały dzień bez myśli, że posiadamy duszę?

W codziennym rozmyślaniu i modlitwie winniśmy ustawicznie prostować swoją drogę, aby z niej nie zboczyć.

Kto zaniedbuje modlitwę, na początku żyje z rezerw duchowych..., a potem — z oszustwa.

Rozmyślanie. — O ustalonym czasie i godzinie. — Jeżeli czynimy je, kiedy jest nam wygodnie, oznacza to brak umartwienia. A modlitwa bez umartwienia jest mało skuteczna.

Masz braki w życiu wewnętrznym: ponieważ nie obejmujesz swoją modlitwą spraw ludzi najbliższych i prozelityzm; ponieważ nie starasz się widzieć jasno, podejmować konkretnych postanowień i realizować je; ponieważ nie masz przed oczyma sensu nadprzyrodzonego studiów, pracy, swych rozmów, obcowania z innymi...

Jak to jest z twoją pamięcią na obecność Boga, która ma być konsekwencją i wyrazem twojej modlitwy?

Nie?... Ponieważ nie miałeś czasu?... Masz czas. Co więcej; co może wyjść z twoich prac, jeżeli nie przemyślałeś ich w obecności Bożej, aby je doprowadzić do porządku? Jak możesz dobrze spełniać swoje dzienne zadania bez rozmowy z Bogiem? Wygląda to tak, jakbyś argumentował, że brakuje ci czasu na studiowanie, ponieważ jesteś bardzo zajęty nauczaniem. Bez nauki nie można udzielać dobrych lekcji.

Modlitwa winna poprzedzać wszystko. Jeżeli tak to rozumiesz, a mimo to nie postępujesz tak, nie mów mi, że brakuje ci czasu: Po prostu, nie chcesz tego czynić!

Modlitwa, jeszcze więcej modlitwy! — Wydaje ci się to jakoś niestosowne właśnie teraz, w czasie egzaminów, wielkich prac... A przecież potrzebujesz jej! I to nie tylko modlitwy o zwykłych porach, jako pobożnej praktyki; ale także modlitwy podczas chwil straconych; modlitwy pomiędzy zajęciami, słowem: modlić się miast tego, żeby twój umysł zajmował się głupstwami.

To nic, że — mimo twoich starań — nie udaje ci się skupić i wziąć się w karby. Takie rozmyślanie może być więcej warte, aniżeli to, które przy całej wygodzie przeprowadziłeś w kaplicy.

Skuteczny zwyczaj, by cały dzień przeżyć w pamięci na obecność Bożą: codziennie pierwsza audiencja dla Jezusa Chrystusa.

Modlitwa nie jest przywilejem mnichów. Jest obowiązkiem chrześcijan, mężczyzn i kobiet, którzy żyją w świecie i wiedzą, że są dziećmi Bożymi.

Oczywiście, masz kroczyć swoją drogą: jako człowiek czynu... z powołaniem kontemplacyjnym.

Katolik bez modlitwy...? To tak jakby żołnierz bez broni.

Dziękuj Bogu za olbrzymie dobro, którego ci użyczył, pozwalając ci zrozumieć, że "jednego tylko potrzeba". — I obok wdzięczności niechaj nie braknie codziennej modlitwy za tych, którzy jeszcze Go nie znają lub nie rozumieją.

Kiedy próbowano cię "złowić" dla Chrystusa, pytałeś się, skąd czerpią ową siłę i ów apostolski ogień, który wszystko spala! Teraz, kiedy już sam poświęcasz czas na modlitwę, stwierdzasz, że modlitwa jest źródłem, które ożywia prawdziwe dzieci Boże.

Lekceważysz modlitwę i rozmyślanie... Czy nie dlatego, że się boisz, że szukasz anonimowości, że nie odważasz się rozmawiać z Chrystusem w cztery oczy?

— Widzisz już, że w różny sposób można ten środek "lekceważyć", a przy tym udawać, że się go docenia.

Modlitwa: jest czasem świętych zwierzeń i mocnych postanowień.

Jakże uzasadniona modlitwa owej duszy, która mówiła: Panie, nie opuszczaj mnie! Czy nie widzisz, że "tamten drugi" ściąga mnie w dół?

Czy Pan zechce na nowo zapalić moją duszę?... Rozum i głębokie, jakby z daleka dochodzące pragnienie —może to jest nadzieja— zapewniają cię, że tak... — Natomiast chwiejne serce i słaba wola —za dużo pierwszego a drugiego brak— nadają wszystkiemu odcienie melancholiczne, które wszystko udaremniają, przemieniając w grymas w gorzką drwinę.

Posłuchaj obietnicy Ducha Świętego: "Za krótką, za bardzo krótką chwilę przyjdzie Ten, który ma nadejść, i nie spóźni się. A mój sprawiedliwy z wiary żyć będzie".

Prawdziwej modlitwie, która absorbuje całego człowieka, nie tyle sprzyja samotność na pustyni, ile raczej skupienie wewnętrzne.

Robiliśmy naszą popołudniową modlitwę na polu, kiedy zapadał zmierzch. Dla niewtajemniczonego przechodnia musieliśmy stanowić bardzo dziwny widok: siedzieliśmy na ziemi, w milczeniu przerywanym lekturą paru punktów rozmyślania.

Ta modlitwa w szczerym polu — "z mocnym szturmem do Boga" za wszystkich obecnych, za Kościół, za dusze — okazała się miła Niebu i owocna. Każde miejsce jest odpowiednie na takie spotkania z Bogiem.

Podoba mi się to, że masz skłonność w modlitwie przebiegać wiele kilometrów: widzisz inne kraje, przed twymi oczyma przechodzą ludzie innych ras, słyszysz różne języki... Jest to jakby echo owego przykazania Jezusa: Euntes docete omnes gentes — idźcie i nauczajcie wszystkich ludzi.

Jeśli chcesz dotrzeć daleko, coraz dalej, rozpal tym ogniem miłości wszystkich, którzy cię otaczają, a twoje marzenia i pragnienia spełnią się — wcześniej, bardziej i lepiej, aniżeli się spodziewasz.

Modlitwa twoja będzie czasami refleksyjna; kiedy indziej — lecz raczej rzadziej — będzie pełna żaru; a może wiele razy oschła, oschła, oschła... Ale ważne jest, żebyś ty — przy pomocy Bożej — nie upadł na duchu.

Pomyśl o wartowniku, który stoi na straży: nie wie, czy Król lub Głowa Państwa znajduje się w pałacu; nie wie, co czyni. A w większości przypadków, główna postać nie wie, kto stoi na straży.

Zupełnie inaczej jest z naszym Bogiem: żyje tam, gdzie ty żyjesz; troszczy się o ciebie; zna ciebie i zna twoje najskrytsze myśli... Nie zaniedbuj warty modlitwy!

Popatrz, jak wiele nieuzasadnionych racji podsuwa ci nieprzyjaciel, byłeś się nie modlił: "Nie mam czasu" — podczas gdy tracisz go ustawicznie; "To nie dla mnie"; "Mam serce oschłe"...

Modlitwa nie polega na mówieniu lub odczuwaniu, lecz na miłości. A kocha się, usiłując powiedzieć coś Panu, chociaż nie mówi się niczego.

"Wystarczy minuta intensywnej modlitwy". — Powiedział to ktoś, kto się nigdy nie modlił.

— Czy zakochany zrozumie, iż wystarczy mu przez minutę intensywnie popatrzeć na ukochaną osobę?

To gorące pragnienie walki —i zwycięstwa— w bojach Chrystusowych spełnia tylko się dzięki modlitwie i ofierze, dzięki Wierze i Miłości. — A więc... do modlitwy, do wiary, do cierpienia i do Miłości!

Umartwienie jest mostem zwodzonym, który ułatwia nam wejście do zamku modlitwy.

Nie upadaj na duchu! Choćby najniedogodniejsza była osoba, choćby najniedoskonalsza wydawała się modlitwa, jeżeli wyrywa się z serca pokornie i wytrwale, Bóg zawsze jej wysłuchuje.

Panie, nie zasługuję na to, żebyś mnie słuchał, ponieważ jestem zły — modliła się pewna dusza miłująca pokutę. I dodawała: Teraz jednak... wysłuchaj mnie quoniam bonus — ponieważ Ty jesteś dobry.

Pan wysłał swoich uczniów, by nauczali. Po ich powrocie zbiera ich i zaprasza, aby udali się z Nim na miejsce samotne, by odpocząć. Wyobraź sobie pytania i odpowiedzi Jezusa! No więc... Ewangelia jest ciągle aktualna.

Rozumiem cię doskonale, kiedy mi piszesz o twoim apostolstwie: "Poświęcę trzy godziny na modlitwę z Fizyką. Będzie to bombardowanie, aby "padł" kolejny obiekt, który siedzi po drugiej stronie stołu bibliotecznego... Mam na myśli przyjaciela, którego Ojciec już poznał, kiedy przyjechał do nas".

Pamiętam twoją radość, kiedy usłyszałeś ode mnie, że pomiędzy modlitwą i pracą nie powinno być żadnej przerwy.

Świętych obcowanie: wyraźnie tego doświadczył ów młody inżynier, który mi powiedział: "Ojcze, tego a tego dnia o tej godzinie, modlił się Ojciec za mnie".

To jest pierwsza zasadnicza pomoc, którą winniśmy nieść duszom: modlitwa.

Przyzwyczaj się do odmawiania modlitwy ustnej rano, kiedy się ubierasz, jak małe dzieci. — A potem w ciągu dnia będzie ci łatwiej pamiętać o obecności Bożej.

Różaniec jest szczególnie ważny dla tych, którzy pracują umysłowo lub studiują. Gdyż owe pozornie monotonne szczebiotanie dzieci do swej Matki w modlitwie do Najświętszej Maryi Panny niszczy wszelki zarodek próżności i pychy.

"Dziewico Niepokalana, wiem dobrze, że jestem wielkim nędznikiem, że z dnia na dzień jedynie zwiększam ilość mych grzechów..." Powiedziałeś mi kiedyś, że tak rozmawiasz z Matką Bożą.

I bez wahania poradziłem ci abyś odmawiał Różaniec: Błogosławiona monotonia zdrowasiek, która oczyszcza monotonię twoich grzechów!

Smutny to sposób, żeby nie odmawiać Różańca: odłożyć go na ostatnią godzinę dnia.

Tuż przed udaniem się na spoczynek Różaniec odmawia się — jeśli się w ogóle odmawia — źle i bez rozważania tajemnic. W ten sposób trudno jest uniknąć rutyny, która tłumi prawdziwą pobożność, jedynie możliwą pobożność.

Różańca nie odmawia się jedynie wargami, mamrocząc zdrowaśki jedna po drugiej. Tak mamroczą świętoszkowie i świętoszki. — Dla chrześcijanina modlitwa ustna musi być zakorzeniona w sercu tak, aby podczas odmawiania Różańca umysł mógł zagłębić się w kontemplacji każdej z tajemnic.

Ciągle odkładasz Różaniec na potem, a wreszcie go nie odmawiasz z powodu senności. — Jeżeli nie dysponujesz innym czasem, odmawiaj go niepostrzeżenie na ulicy. To pomoże ci nadto pamiętać o obecności Bożej.

"Módl się za mnie" — poprosiłem go, jak czynię to zawsze. I odpowiedział mi zdziwiony: "Ale czy coś się z Ojcem dzieje?"

Musiałem mu wyjaśnić, że w każdej chwili z każdym z nas coś się dzieje; i dodałem, że kiedy brakuje modlitwy, "dzieje się jeszcze więcej rzeczy i jeszcze bardziej jest nam ciężko".

Ponawiaj w ciągu dnia swe akty żalu! Pomyśl, że Jezus jest ustawicznie obrażany i, niestety, nie wynagradza Mu się za te grzechy w tym samym rytmie.

Dlatego od dawna ciągle powtarzam: Odmawiajmy akty żalu, im jest ich więcej, tym lepiej! Naśladuj mnie pod tym względem w swoim życiu i w swoich radach, których udzielasz innym.

Jakże ujmująca jest scena Zwiastowania. — Maryja — ileż razy rozmyślaliśmy nad tym! — jest skupiona na modlitwie... Wszystkie zmysły i wszystkie swe władze angażuje w rozmowę z Bogiem. W modlitwie poznaje wolę Bożą; poprzez modlitwę wdroży tę wolę do swego życia. Nie zapominaj o tym przykładzie Najświętszej Maryi Panny!