Lojalność przynosi pewność, że idzie się stale i bez zakłóceń drogą prostą, nadto umacnia w przekonaniu, że w życiu istnieje sens i szczęście.

— Zobacz, czy się to sprawdza w twoim codziennym życiu.

Zwierzyłeś się mi, że Bóg czasami napełnia cię światłem, a kiedy indziej nie.

Przypomniałem ci stanowczo, że Pan jest zawsze nieskończenie dobry. Dlatego, żeby iść dalej, wystarczą ci te świetlane momenty; inne chwile także ci posłużą, żebyś był bardziej wierny.

Sól ziemi. — Pan nasz powiedział, że Jego uczniowie — również ty i ja — są solą ziemi: żeby uodporniać, żeby zapobiec zepsuciu, żeby przyprawiać świat.

— Ale też — dodał: quod si sal evanuerit... — Jeżeli sól zwietrzeje, zostanie wyrzucona i zdeptana przez ludzi...

— Czy teraz w obliczu licznych zdarzeń, nad którymi ubolewamy, umiesz sobie wytłumaczyć to, czego nie rozumiałeś?

Napawa mnie bojaźnią ów fragment drugiego listu do Tymoteusza, kiedy Apostoł ubolewa, że Demas uciekł do Tesalonik za urokami tego świata. Przez błahostkę i przez strach przed prześladowaniami porzucił Boże przedsięwzięcie człowiek, którego święty Paweł w innych listach wymienia wśród świętych.

Napawa mnie bojaźnią, gdy poznaję swoją nicość; i każe mi wymagać od siebie wierności Panu również w wydarzeniach, które mogą się wydawać obojętne. Jeżeli coś nie służy mi do większego zjednoczenia z Nim, nie chcę tego!

Z myślą o tylu sytuacjach w historii, które diabeł stara się ciągle powtarzać, bardzo trafne wydaje mi się spostrzeżenie, które napisałeś na temat lojalności: "Noszę przez cały dzień w sercu, w myśli i na ustach jeden akt strzelisty: Rzym!"

Wielkie odkrycie! Coś, co rozumiałeś zaledwie połowicznie, okazało się dla ciebie bardzo jasne, kiedy musiałeś to wyjaśnić innym.

Musiałeś porozmawiać szczegółowo z jednym zniechęconym, ponieważ czuł się bezużyteczny i nie chciał być dla nikogo ciężarem. Wówczas zrozumiałeś lepiej, aniżeli kiedykolwiek, dlaczego mówię ci ustawicznie, że jesteśmy osiołkami zaprzęgniętymi do kieratu: wierni, z wielkimi klapami na oczach, żeby nie rozkoszować się wynikami naszej pracy — kwiatami, owocami, bujnością ogrodu — ale pewni skutków naszego wiernego wysiłku.

Lojalność idzie w parze z pragnieniem formacji, ponieważ —jeżeli kierujesz się szczerą miłością— pragniesz uniknąć niebezpieczeństwa szerzenia lub obrony z powodu ignorancji kryteriów i postaw, których nie da się pogodzić z prawdą.

"Chciałbym — piszesz do mnie — żeby moja lojalność i moja wytrwałość były tak mocne i tak trwałe, a moja służba tak czujna i pełna miłości, żeby Ojciec mógł cieszyć się ze mnie i abym był dla Niego małą podporą".

— Odpowiadam ci: Niech Cię Bóg umocni w twoim postanowieniu, abyśmy byli pomocą i podporą dla Niego.

Masz rację w tym co mówisz: są tacy, którzy najpierw entuzjazmują się, a potem odchodzą... Nie przejmuj się. Są oni jak igła, którą posługuje się Bóg, by przewlekać nitkę.

— Ach, módl się za nich! Może osiągniemy to, że będą nadal popychać innych.

Dla ciebie, co się wahasz, przepisuję z jednego listu: "Może odtąd będę nadal takim samym niezdatnym narzędziem jak zawsze. Zmieniłem jednak podejście do swojego życia; ponieważ tkwi we mnie mocne pragnienie wytrwania... do końca".

— Nigdy nie wątp w to, że On nas nie zawiedzie.

Twoje życie jest służbą, ale zawsze służbą z całkowitą wiernością, bez stawiania warunków. Jedynie wtedy spełnimy to, czego od nas oczekuje Bóg.

Nigdy nie będę podzielał, ani w płaszczyźnie ascetycznej, ani prawnej, idei tych, którzy myślą i żyją tak, jak gdyby służba Kościołowi oznaczała robienie kariery.

Boli cię, gdy widzisz, że niektórzy posiadają umiejętność mówienia o Krzyżu Chrystusowym jedynie po to, aby awansować i zdobywać pozycję... Są to ci sami, którzy uważają za nieuczciwe, wszystko co nie zgadza się z ich własną koncepcją.

Jest to jeszcze jeden powód więcej, abyś wytrwał w prawości swoich intencji i byś się modlił do Mistrza o siłę do powtarzania: Non mea voluntas, sed tua fiat! — Panie, niech z miłością spełnią Twoją Świętą Wolę!

Codziennie masz wzrastać w lojalności wobec Kościoła, Papieża, Stolicy Świętej... Z miłością coraz bardziej teologiczną!

Odczuwasz wielkie pragnienie miłości do Kościoła: tym większe, im bardziej niektórzy starają się go oszpecić. — Wydaje mi się to bardzo logiczne: ponieważ Kościół jest twoją Matką.

Ci, którzy nie chcą zrozumieć, iż wiara wymaga służenia Kościołowi i duszom, wcześniej czy później odwracają porządek rzeczy i dochodzą do tego, że posługują się Kościołem i duszami do swych celów osobistych.

Obyś nigdy nie popadł w błąd utożsamiania Mistycznego Ciała Chrystusa z określoną postawą osobistą lub publiczną któregokolwiek z jego członków.

I byś nie dał powodu do tego, żeby ludzie mniej uformowani popadli w ten sam błąd.

— Popatrz, jak bardzo ważna jest twoja konsekwencja, twoja lojalność!

Nie rozumiem cię, kiedy podczas rozmowy na tematy moralności i wiary powiadasz mi, że jesteś katolikiem niezależnym...

Niezależnym od kogo? Ta fałszywa niezależność jest równoznaczna z zejściem z drogi Chrystusowej.

Nie ustępuj nigdy w zakresie doktryny kościelnej. — Przy stopie metali traci zawsze szlachetniejszy metal.

Nadto, ten skarb nie należy do ciebie i — jak opowiada Ewangelia — Gospodarz może cię poprosić o zdanie sprawy z włodarstwa, kiedy najmniej tego oczekujesz.

Zgadzam się z tobą, że są katolicy praktykujący, a nawet pobożni w oczach innych i może o dobrych intencjach, ale służą naiwnie nieprzyjaciołom Kościoła.

— Pod źle zrozumianymi nazwami — ekumenizm, pluralizm, demokracja — wkradł się do ich własnego domu największy wróg: ignorancja.

Chociaż może się to wydawać paradoksem, nierzadko się zdarza, że ci, którzy nazywają się synami Kościoła, sieją właśnie największe zamieszanie.

Jesteś zmęczony walką. Odczuwasz niesmak w środowisku, które cechuje brak lojalności... Wszyscy rzucają się na upadłego, aby go podeptać!

Nie wiem, dlaczego się dziwisz. To samo zdarzyło się już samemu Jezusowi Chrystusowi, ale On nie wycofał się, ponieważ przyszedł, aby uleczyć właśnie chorych i tych, którzy Go nie rozumieli.

Niechaj nie działają lojalni! — pragną nielojalni.

Uciekaj od sekciarstwa, które uniemożliwia lojalną współpracę.

Nie można sprzyjać prawdziwej jedności, otwierając nowe podziały... Tym bardziej wtedy, kiedy ich inicjatorzy dążą do zdobyci kierownictwa zastępując prawomocne władze.

Zamyśliłeś się nad tym, co powiedziałem: chcę mieć krew mojej Matki Kościoła; nie krew Aleksandra, ani Karola Wielkiego, ani też siedmiu mędrców Grecji.

Wytrwanie oznacza trwanie w miłości: per Ipsum et cum Ipso et in Ipso..., co w rzeczywistości możemy przetłumaczyć również tak: On — ze mną, przeze mnie i we mnie!

Zapewne wśród katolików niektórzy mają mało ducha chrześcijańskiego; albo przynajmniej sprawiają takie wrażenie na tych, którzy mają z nimi do czynienia w określonym momencie.

Ale, jeżeli będziesz się tym gorszył, wykażesz, że słabo znasz nędzę ludzką i... swoją własną nędzę. Poza tym nie jest właściwe wykorzystywanie słabości tych niewielu do zniesławienia Chrystusa i Jego Kościoła.

Prawdą jest, że jako dzieci Boże nie mamy służyć Panu po to, aby nas widziano, ale nie powinniśmy się przejmować tym, że nas widzą, i bynajmniej nie możemy przestać czynić dobrze dlatego, że nas widzą!

Minęło dwadzieścia wieków, a codziennie powtarza się ta scena: nadal osądzają, biczują i krzyżują Mistrza... I to wielu katolików przez swoje czyny i słowa nadal krzyczy: Jego? Nie znam Go!

Chciałbym udać się wszędzie i przypominać w poufnej rozmowie wielu ludziom, że Bóg jest miłosierny, i że także jest bardzo sprawiedliwy! Dlatego też wyraźnie powiedział: "Kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja".

Zawsze myślałem, że brak lojalności ze względów ludzkich jest brakiem miłości..., i brakiem osobowości.

Zwróć swe oczy ku Najświętszej Maryi Pannie i patrz, jak żyje cnotą lojalności. Kiedy Jej potrzebuje Elżbieta — powiada Ewangelia — przybywa cum festinatione, z radosnym pośpiechem. Ucz się!