Kiedy ludzie przeciętni pod względem umysłu i formatu chrześcijańskiego awansują do władzy, otaczają się głupcami: ich próżność przekonuje ich fałszywie, że w ten sposób nigdy nie stracą swego stanowiska.

Rozsądni natomiast otaczają się uczonymi — których prócz wiedzy cechuje czystość życia — i czynią z nich ludźmi zdolnymi do kierowania. Taka pokora nie zawodzi ich, ponieważ gdy pomagają wzrastać innym, wzrastają także oni.