Non habemus hic manentem civitatem — Na tej ziemi nie mamy naszego ostatecznego zamieszkania. — I po to, żebyśmy o tym nie zapomnieli, w sposób okrutny pojawia się czasami ta prawda w godzinę śmierci: niezrozumienie, prześladowanie, pogarda... I zawsze samotność, gdyż — chociaż otacza nas czułość — każdy umiera samotnie.

Wyzwólmy się już teraz z wszystkich tych ziemskich powiązań! Przygotowujmy się ciągle do tego kroku, który postawi nas w wiecznej obecności Trójcy Przenajświętszej.