Odmłodniałeś! Rzeczywiście, zauważasz, że obcowanie z Bogiem w krótkim czasie przeniosło cię do szczerego i szczęśliwego okresu młodości, wraz z poczuciem pewności i radości dziecięctwa duchowego — bez dziecinady... Rozglądasz się wokoło i przekonujesz się, że to samo dzieje się z innymi: mijają lata od ich spotkania z Panem, ale im bardziej stają się starsi i dojrzalsi, tym bardziej krzepnie ich niezniszczalna wewnętrzna młodość i radość; nie wyglądają młodo: są młodymi i radosnymi!

To rzeczywistość życia wewnętrznego przyciąga, umacnia i podbija dusze.

Dziękuj za nią codziennie ad Deum qui laetificat iuventutem, — Bogu, który napełnia radością twoją młodość.