Wyjaśniłeś mu swe ideały i wytłumaczyłeś swe postępowanie: pewne, mocne, katolickie. I wydawało się, że się przekonał i rozumie twoją drogę. — Ale potem naszła cię wątpliwość, czy jego nieuporządkowane nawyki nie stłumią tego przekonania...

— Odszukaj go znów i objaśnij mu, że prawdę przyjmuje się po to, aby nią żyć lub żeby próbować nią żyć.