Wielkie odkrycie! Coś, co rozumiałeś zaledwie połowicznie, okazało się dla ciebie bardzo jasne, kiedy musiałeś to wyjaśnić innym.

Musiałeś porozmawiać szczegółowo z jednym zniechęconym, ponieważ czuł się bezużyteczny i nie chciał być dla nikogo ciężarem. Wówczas zrozumiałeś lepiej, aniżeli kiedykolwiek, dlaczego mówię ci ustawicznie, że jesteśmy osiołkami zaprzęgniętymi do kieratu: wierni, z wielkimi klapami na oczach, żeby nie rozkoszować się wynikami naszej pracy — kwiatami, owocami, bujnością ogrodu — ale pewni skutków naszego wiernego wysiłku.