Pozwól, że przypomnę ci między innymi niektóre oczywiste oznaki braku pokory:

— myśleć, że to, co czynisz lub mówisz, jest lepiej zrobione lub powiedziane, aniżeli mogliby to uczynić inni;

— pragnąć, aby zawsze wyszło na twoje;

— dyskutować bez racji lub — kiedy ją posiadasz — nalegać z uporem lub w sposób niewychowany;

— wygłaszać swój pogląd, kiedy o to nie proszą ani nie wymaga tego miłość;

— pogardzać punktem widzenia innych;

— zapominać, że wszystkie twoje talenty i zdolności są wypożyczone;

— nie przyznawać, że nie jesteś godzien wszelkiego szacunku i godności, nawet ziemi, po której stąpasz, i rzeczy, które posiadasz;

— na rozmowach stawiać siebie za przykład;

— mówić o sobie źle, po to, aby dobrze o tobie sądzono lub ci zaprzeczano;

— tłumaczyć się, kiedy się ciebie karci;

— ukrywać przed Kierownikiem niektóre swoje wady, żeby nie stracił dobrego o tobie mniemania;

— słuchać z upodobaniem, kiedy cię chwalą lub cieszyć się z tego, że dobrze o tobie mówiono;

— ubolewać, że inni są bardziej szanowani niż ty;

— odmawiać przyjęcia niższych zajęć;

— szukać lub pragnąć wyróżnienia;

— wtrącać do rozmowy słowa ku własnej pochwale lub dające do zrozumienia twoją uczciwość, twój geniusz lub zręczność, twój prestiż zawodowy;

— wstydzić się z powodu braku pewnych dóbr...