Nastał dla niego moment ciężkiej próby, i przyszedł do ciebie zrozpaczony.

— Pamiętasz? Dla niego — przyjaciela, który ci dawał "roztropne" rady — twój sposób postępowania wydawał się jedynie utopią, skutkiem zniekształcenia idei, porywem kaprysów i... podobnymi "mądrościami".

— "Takie oddanie się Panu — orzekł —jest anormalnym rozjątrzaniem uczucia religijnego". I zgodnie ze swą ubogą logiką myślał, że między twoją rodzinę i ciebie wtrącił się ktoś obcy: Chrystus.

Teraz zrozumiał to, co tylekroć mu powtarzałeś: Chrystus nigdy nie rozdziela dusz.